من نمی دانم هدف از تاسیس ویرگول چه بوده و یا چه خلائی باعث شده که استارتاپی عریض و طویل بیاید و ویرگول بسازد. هرچند که میدانم سیادت در حوزه وبلاگ نویسی برای نیروهای اطلاعات بسیار مهم بوده و نرم افزار بیان و استارتاپ مربوطه نیز دست پخت ایشان برای وبلاگ نویسان است.

هدف هرچه بوده خوشحال بودم که سایتی برای اندیشه ها ایجاد شده. چیزی که کشور به آن نیاز دارد تولید علم یا دست کم خواندن و نوشتن در حوزه علوم انسانی است.
در ایران باهوشها مهندسی میخوانند و کم هوشتر ها علوم انسانی در حالی که در ممالک پیشرفته (یعنی همون آمریکا) باهوشها علوم انسانی می خوانند و آدم های معمولی مهندسی می خوانند.

از این ها بگذریم انتظار می رفت ویرگول محل بحث های فلسفی و ناب باشد. نوشتههایی که از سر سالها تجربه و مطالعه برآمده اند.
البته بیشتر از اینکه انتظار نوشتههای ناب داشته باشم انتظار خوانندگانی داشتم که تشنهی این مطالب باشند و عمق هر دانشی را بسنجند.
در این تجربه چند روزهی حضور در ویرگول چهار مقاله نوشتم که دوتای آن به زعم خودم و در حد و اندازهی دانش خودم مطالب عمیقی بودند یکی درباره ی تفکر سیستمی که نشان میداد چگونه از تفکر سیستمی در مدیریت رسانه بهره ببریم. این مقاله در بوته آزمایشی جدی پیشتر آزمون خود را پس داده بود و پربازدیدترین مقاله در حوزه خودش شده بود (به گفته سایت نورمگز)
مقاله دیگر در بارهی عدم فهم طبقه نخبهی کشور (البته نه آنگونه که خواهر محسن نامجو می گوید طبقه الیت از ونک به بالا و مجهز به کلاب هاوس) دربارهی مسولیت و مسولیت پذیری است. دهقانی که فداکار نبود روایت نافهمی مردم و نخبگان دربارهی مفهوم مسولیت است.

در خلال نگراش ها زمانی که خواستم دربارهی مقاله های دیگران نیز نظر بدهم به نقصی در طراحی خود سایت ویرگول برخورد کردم و آن را در چند پاراگراف نوشتم.
امروز متوجه شدم آمار بازدید این پست کوتاه که نوشتن آن نیازی به رجوع به انبان تجربه هم نداشته بیش از ده برای پست های دیگر بازدید گرفته است و برای جای پرسش بود.
پست های تازهی ویرگول را بررسی کردم. دیدم ویرگول آرام آرام دارد به سمت سایتهای How To پیش می رود. در حالی که به نظر نمی آید این سایت برای مقالههای بیشتر به منظور CEO و دیجیتال مارکتینگ نوشته شده اند و بخش بزرگی از کاربران فعال شبه ربات های سازمان های اطلاعاتی هستند که از هر دری سخنی می نویسند.
کاش نهادی مردمی (واقعی) از نویسندگان جدی و عمیق خارج از ویرگول تشکیل شود و با ارایه مشوقها و راهنمایی به نسل جوان مقالههای عمیق تر و تجربههای بزرگتر را تولید کنند.
