
اوایل اردیبهشت بود. آب رودخانه هنوز سرد بود، اما آن سه نفر با چنان شوقی خودشان را به آب زدند که انگار سردی اصلاً وجود نداشت. آب تا سینهشان میرسید و هر بار که شیرجه میزدند نفسشان از سردی بند میآمد، اما باز میخندیدند.
علی گفت:
«یادت نره… هر روز بعد از تعطیلی بیاییم اینجا.»
امیر خندید و آب به صورتش پاشید:
«معلومه که یادم نمیره.»
آنها دانشآموز پایهٔ سوم ابتدایی بودند.
علی پسری فقیر بود؛ لباسهایش همیشه تمیز بود اما کهنه بودنشان از دور هم معلوم میشد.
امیر درست در نقطهٔ مقابلش؛ از خانوادهای مرفه، با رانندهٔ شخصی و خوردنیهایی که هر روز ساعت ده برایش میآمد.
حمید هم بین این دو بود؛ نه فقیر، نه پولدار، اما از همه خوشحالتر. همیشه زودتر از بقیه میخندید.
هنوز در آب ورجهوورجه میکردند که صدای ماشین خانوادهٔ امیر از دور بلند شد.
امیر خشکش زد.
دلش فرو ریخت.
میدانست همین که با علی و حمید دوست است برای مادرش کافی است تا دعوا شود؛ چه برسد به اینکه با آنها آمده باشد شنا.
با عجله از آب بیرون پرید. دستهایش میلرزید و نمیتوانست دکمههای پیراهنش را درست ببندد.
ماشین ایستاد.
مادرش پیاده شد. کمربندی در دست داشت و نگاهش آتش میریخت.
برای یک لحظه کوتاه، قبل از آنکه به امیر برسد، چیزی در دلش پیچید؛
نه از خشم، از ترس حرف مردم.
میترسید کسی ببیند پسرش با بچههایی که «نباید» دوست باشد، آمده شنا.
زیر لب گفت: «اگه پدرش بفهمه…»
قبل از اینکه امیر حتی کلمهای بگوید، کمربند با صدایی زوزهکشان روی بدنش نشست.
یک ضربه.
دو ضربه.
سه ضربه.
جیغهای امیر در سکوت کنار رودخانه پیچید.
او فقط میگفت: «مامان… مامان…»
راننده جلو آمد، او را از زمین بلند کرد و در ماشین انداخت؛ مثل پرندهای که بالهایش را بسته باشند.
ماشین دور شد.
علی و حمید هنوز کنار آب ایستاده بودند.
هیچکدام حرفی نمیزدند.
علی آرام گفت:
«ما باعث شدیم کتک بخوره…»
حمید سرش را پایین انداخت. دلش گرفته بود.
مدتی به آب خیره ماندند.
بعد علی گفت:
«درسته ما ماشین نداریم… ولی ما خوشحالتریم.»
حمید چیزی نگفت، اما ته دلش میدانست راست میگوید.
***
فردا صبح، بعد از مراسم صبحگاهی، چشمشان به مادر امیر افتاد که کنار ناظم ایستاده بود.
دل علی فرو ریخت.
حمید آهسته گفت: «نکنه دیروز فهمیده…»
امیر کمی دورتر ایستاده بود.
سرش پایین بود و حتی جرأت نکرد به آنها نگاه کند.
ناظم با صدای بلند گفت:
«حمید! علی! بیاید جلو.»
وقتی حیاط خلوت شد، ناگهان به هر دو یک سیلی زد.
گفت:
«ساعت خانم گم شده. هر کدومتون برداشتید بگید. اگر نگید امروز اخراجید.»
بچهها هاج و واج همدیگر را نگاه کردند.
حمید گفت:
«آقا به خدا ما—»
اما حرفش تمام نشد.
ترکهای که در دست ناظم بود ناگهان بالا رفت و با شدت روی سر علی فرود آمد.
صدای خشک ضربه پیچید.
لبهٔ ترکه زیر چشم علی را شکافت.
خون فوران کرد و روی گونهاش راه افتاد.
علی چند لحظه چیزی نفهمید.
بعد دستش را به صورتش زد. وقتی دستش را پایین آورد، کف دستش پر از خون بود.
اشک در چشمهایش جمع شد، اما صدایش درنمیآمد.
حمید هم ضربهای خورد، اما خیلی ملایمتر.
ناظم فریاد زد:
«دروغ نگید!»
علی با صدایی لرزان گفت:
«آقا… ما برنداشتیم…»
اشک و خون روی صورتش قاطی شده بود.
مادر امیر گفت:
«تا فردا بهشان فرصت بدهید.»
اما ناظم کوتاه نیامد و اجازه نداد سر کلاس بروند.
مادر امیر از مدرسه بیرون رفت.
چند دقیقه بعد در ماشین نشست.
ماشین هنوز حرکت نکرده بود که نگاهش روی داشبورد افتاد.
ساعتش آنجا بود.
برای چند ثانیه فقط خیره ماند.
بعد ناگهان یادش آمد:
دیروز قبل از تنبیه امیر، ساعت را باز کرده و گذاشته بود روی داشبورد.
دلش فرو ریخت.
نفسی که کشید لرزید.
با خودش گفت: «یعنی… به خاطر من…»
با عجله گفت:
«برگرد مدرسه! سریع!»
ماشین با ترمز تند جلوی مدرسه ایستاد.
وقتی وارد حیاط شد، صحنهای دید که نفسش را بند آورد.
ناظم بچهها را کلاغپر میداد.
و هر چند قدم یکبار ترکهای روی تنشان مینشاند.
مادر امیر دوید.
دست ناظم را در هوا گرفت.
گفت:
«بس کنید!»
بعد ساعت را نشان داد و گفت:
«این شلاقها را باید به من بزنی… ساعت من اینجاست.»
ناظم ماتش برد.
ترکه از دستش سرخورد و افتاد زمین.
برای چند ثانیه فقط ایستاد؛
نه جرأت داشت چیزی بگوید، نه حتی میتوانست به چشم بچهها نگاه کند.
صورتش سرخ شده بود، مثل کسی که تازه فهمیده چه کرده.
علی دیگرحتی گریه هم نمی کرد ، فقط میلرزید.
مادر امیر جلو رفت.
علی را آرام در آغوش گرفت.
صورت خونآلودش را با دست پاک کرد.
لبهایش میلرزید.
گونهٔ علی را بوسید.
علی با صدایی خیلی آرام گفت:
«ما که ساعت شما رو برنداشته بودیم…»
امیر آن لحظه چند قدم جلو آمد.
چیزی نگفت.
فقط به خون خشکشده زیر چشم علی نگاه کرد و سرش را پایین انداخت.
علی، حمید و امیر کنار هم ایستاده بودند.
هیچکدام حرفی نمیزدند.
اما این بار امیر از آنها فاصله نگرفت.