ویرگول
ورودثبت نام
Habib Karimi
Habib Karimi.. داستان‌های کوتاه و خاطره‌های بومی و روایت‌هایی از جاده و آدمهای واقعی.
Habib Karimi
Habib Karimi
خواندن ۲ دقیقه·۴ ماه پیش

کرایه‌ای که صمیمیت را بُرد

.
.

سوار مینی‌بوس فیات بودم که به‌طرف مقصدم می‌رفت. فضای مینی‌بوس تنگ بود اما صمیمی. هر طرف که نگاه می‌کردم آشنا بود؛ حتی بغل‌دستی‌ام هم آشنا بود. بوی گازوییل و بوی سیگار راننده در هم پیچیده بود. صندلی‌ها طوری نزدیک به هم بودند که زانوهایمان به هم می‌خورد. با بغل‌دستی کلی حرف زدیم و از خاطرات دور و نزدیک گفتیم و خندیدیم تا اینکه موقع حساب کردن کرایه رسید.

آن موقع خبری از کارت بانک و موبایل نبود و شاگرد مینی‌بوس بین راه از روی رکاب بلند شد و از همان اول، پول‌ها را از مسافران گرفت. وقتی به نزدیکی من رسید، دست کردم توی کیفم که پول را به شاگرد بدهم، همان آشنای بغل‌دستی‌ام فوراً دستم را عقب زد و سریع کرایهٔ من و خودش را به شاگرد داد و بلند گفت:

«من کرایهٔ ایشان را حساب می‌کنم.»

هرچه اصرار کردم که: «نه، نمی‌شه، راضی نیستم، اجازه بدین من حساب کنم»، کوتاه نیامد و فقط می‌گفت:

«نه، من بزرگ‌ترم، من باید حساب کنم.»

ناچاراً کوتاه آمدم و ساکت شدم.

هنوز تعارفاتمان تمام نشده بود که شاگرد مینی‌بوس رو به او کرد و گفت:

«شما که حساب کردین، صد تومان دیگه هم بدین تا درست بشه.»

من فوراً خواستم آن مبلغ را بدهم، اما او مانع شد و بقیهٔ پول را خودش پرداخت. شاگرد هم در مقابل نگاه‌های بهت‌زدهٔ ما گفت کرایه مدتیه گران‌تر شده است.

از آن لحظه به بعد، نگاه آشنای بغل‌دستی‌ام تغییر کرد. او دیگر به صورت من نگاه نمی‌کرد؛ سرش را به سمت شیشه برگرداند و به بیرون خیره شد. چند بار سعی کردم دوباره باب صحبت را باز کنم و حرف‌های قبلی‌مان را ادامه دهم، اما او فقط با تکان دادن سر جواب می‌داد و چشمانش را به جاده دوخته بود.

با خودم گفتم: «ای‌کاش هر طور بود، اجازه نداده بودم کرایهٔ مرا حساب کند.»

مینی‌بوس همچنان پیش می‌رفت و صدای موتور و همهمهٔ مسافران توی سرم می‌پیچید. او همچنان سرش را به شیشه چسبانده بود و انگار من را نمی‌دید. فکری به ذهنم رسید؛ سریع کیف پولم را درآوردم، جلوِ او گرفتم و در حالی که لبخند می‌زدم، گفتم:

«اجازه بده کرایه خودم را بدهم، مطمئنم این‌طوری هر دو راحت‌تریم.»

چیزی نگفت، فقط با کف دست کیفم را عقب زد؛ یعنی «نه».

به مقصد که رسیدیم، او زودتر بلند شد و رفت پایین. من هم که پول را از قبل آماده کرده بودم، پشت سرش پیاده شدم. کنارش ایستادم، دوستانه زدم به شانه‌اش و گفتم:

«باز هم ممنونم بابت محبتت.»

و در همان حال که داشت مقاومت می‌کرد و می‌گفت «قابل نداره»، پول را گذاشتم توی جیب پیراهنش، دستی تکان دادم و سریع از آنجا دور شدم. وقتی پشت سرم را نگاه کردم، دیدم پول‌ها را از جیب درآورده و به اسکناس‌ها خیره شده بود.

|

پولخاطرهمسافرتجاده
۱۲
۲
Habib Karimi
Habib Karimi
.. داستان‌های کوتاه و خاطره‌های بومی و روایت‌هایی از جاده و آدمهای واقعی.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید