
بعد از مراسم صبحگاهی، در فضای سنگینِ نظم و انضباط، بچهها در صف به سمت کلاسها راه افتادند. کاظم هم در صفِ کلاس سوم پا به درون کلاس گذاشت. هنوز صدای طبلهای گروه موزیک که هفته پیش در مراسم جشن نواخته بودند، در گوشش میپیچید؛ آن ضربآهنگِ منظم و پرشور، انگار زیرِ پوستش جریان داشت.
او در ردیف اول، میان دو همکلاسی صمیمی نشست. آن صبح وقتی کتابهایش را از کیف درآورد و در کشوی میز گذاشت، معلم وارد شد. مبصر با صدایی که میلرزید، بلند گفت: «بر پا!»
همه مثل فنر از جا برخاستند. معلم با تشر و عصبی گفت: «بفرمایید!»
همه با ترس نشستند و سکوتی خشک و سنگین حاکم شد.
ردِ گرد و خاک در ستونی از نور خورشید که از پنجره به داخل میتابید، دیده میشد.
چند تکه گچ و تختهپاککن، تنها داراییِ روی میزِ معلم بود.
کاظم که هنوز در تب و تابِ آن روزِ پرشور بود، نگاهی به کتابها انداخت. سپس ناخودآگاه هر دو دستش را با فاصله روی میز گذاشت و با انگشتانش، آرام روی میز ضرب گرفت.
درست در همان لحظه، لبخندی پررنگ بر لبانش نقش بست.
صدای خشن معلم، کلاس را تکاند: «بلند شو!»
کاظم از جا کنده شد. معلم جلو آمد، چشم در چشم او دوخت و با عصبانیت گفت: «ریتم میگیری و میخندی؟»
کاظم با صدایی لرزان گفت: «اجازه نه! فقط یادِ گروه موزیک افتادم، آقا.»
معلم نزدیکتر شد، خیلی نزدیک: «پس اون خنده برای چیه؟»
کاظم دستپاچه شد، انگشتانش میلرزید: «آقا اجازه... بخدا دست خودم نیست. صورتم همیشه همینجوریه، همه می دونن.»
با شنیدن این حرف، صدای نفسهای کوتاه دانشآموز کناری شنیده شد. معلم که گویی صبحِ پر اضطرابی را پشت سر گذاشته بود، فکر کرد کاظم دارد مسخرهاش میکند.
همه به کاظم چشم دوخته بودند؛
معلم مکثی کرد، نگاهش روی چهره کاظم قفل شد و در یک آن، دستش بالا رفت و محکم به صورت کاظم کوبید.
کاظم دولا شد. چند قطره خون از بینیاش روی میز چکید. دستش را به بینیاش برد؛ انگشتانش سرخ شد. لحظهای به چشمانِ خشمگینِ معلم خیره شد؛ نه کینهای در نگاهش بود و نه انتقامی. باز با همان لبخندِ همیشگی، انگار که هیچ اتفاقی نیفتاده باشد، گفت: «اجازه، برم بیرون بینیام رو بشورم؟»
معلم خشکش زد. حیران مانده بود، سست شد.
او تازه فهمید که آن لبخند، نه جسارت بود و نه تمسخر؛ لبخندی بود که انگار به صورت کاظم دوخته شده بود.
کاظم بعد از چند لحظه به کلاس برگشت. ردِ لبخند هنوز روی لبانش بود. کلاس ادامه یافت اما معلم دیگر درس نمیداد؛ دزدکی نگاهش روی صورت کاظم میچرخید. هر چند دقیقه، انگشت شستِ دستِ راستش را به نشانه دردی خیالی در مشتِ دستِ دیگرش میفشرد.
وقتی زنگ خورد، معلم هنوز در کنار ناظم ایستاده بود و با همان دستِ مشتکرده، انگشت شستش را فشار میداد. بچههای همکلاسیِ کاظم، با ترس از جلویشان رد میشدند؛ آنها خوب میدانستند که دستِ معلم درد نگرفته است.