:
**
ساعت دوازدهِ شب بود که زنگِ تلفن، سکوتِ خونه رو به هم زد. هاجر خانم پشتِ خط، با همون شیون و زاریِ همیشگی‌اش فریاد زد:
«غفار کجایی مرد! به تو هم می‌گن شوهر؟! بیا به دادم برس که خواهرم رو دوباره چشم زدن! زری خانمِ بیچاره داره از درد به خودش می‌پیچه!»
غفار با چشمای خواب‌آلود و پف‌کرده فقط گوش می‌داد. این سناریوی هفتگیِ خونه‌شون بود؛ خواهرزنِ بزرگش، «زری خانم»، یه زنِ میان‌سالی بود که تو اتاقی کنارِ اونا زندگی می‌کرد و هر بار از مهمونی، بله‌برون یا مجلسِ ختمی برمی‌گشت، فرداش غفارِ بیچاره باید می‌دوید پیشِ رمال. از همه‌ی اینا کلافه‌کننده‌تر، نق‌نق‌ها و سرکوفت‌های شبانه‌روزیِ هاجر بود؛ هر کار می‌کرد حریفِ زبونِ نیش‌دار و باورهای مسخره‌ی زنش نمی‌شد.
غفار زیرِ لب می‌گفت: «تو این طایفه با این‌همه آدم، چرا تاوانِ چشم‌خوردنِ خواهرزنم رو فقط من باید پس بدم؟!»
تو همین فکرا بود که هاجر دوباره از پشتِ خط تشر زد:
«پاشو مرد! خواهرم داره خودش رو به در و دیوار می‌کوبونه! همین الان برو پیشِ سکینه رمال!»
غفار، سکینه رو خوب می‌شناخت؛ یه عجوزه‌ی شیاد تو حاشیه‌ی شهر که از حماقتِ مردم دکون و دستگاهی به هم زده بود. خوب می‌دونست حرف زدن از عقل و منطق واسه‌ی این دو تا خواهر، کوبیدنِ میخِ آهنی تو سنگِ خاراست. به ناچار فوری رفت پیشِ رمال، بسته‌ی دعا و تکه‌ای نباتِ متبرک گرفت و برگشت تا بیمارِ تلقینی، چند روزی آرام بگیره. اما همون شب، تو راهِ برگشت با خودش عهد بست: «تو شهرِ نی‌سواران باید سوارِ نی شد.»
دو هفته بعد، غفار نقشه‌اش رو کشید. اون دیگه از دکتر و علم و منطق حرفی نزد؛ برعکس، سرِ سفره‌ی شام با آب‌وتاب و احترامی خاص از مردی حرف زد: «مرشد قنبر».
«سی سال تو صومعه‌های هیمالیا و پای دِیرهای تبت با مرتاضای هندی دم‌خور بوده! می‌گن با یه نگاه، گذشته‌ی هفت‌پشتِ آدم رو می‌خونه.
اگه اراده کنه، ردِ پای چشمِ حسود رو از زیرِ هفت‌طبقه زمین می‌کشه بیرون!»
هاجر که گوشاش تیز شده بود، مبهوت پرسید: «چه کراماتی داره این مرد؟ یعنی از سکینه رمال هم واردتره؟»
غفار با هیجان گفت:
«کرامات؟! اینا واسش بازیچه‌ست! می‌گن هر صبح که قصدِ طهارت می‌کنه، نعلیناش خودبه‌خود جلوی پایش جفت می‌شن!
یا اینکه می‌گن یه بار تو حومه‌ی کلکته چند تا راهب بهش خندیدن؛ مرشد مثل ببر بنگال پرید رو دیواری سنگی، دست تو شکافِ دیوار برد و ماری سیاه کشید بیرون؛ مار رو مثل تازیانه رو گرده‌ی دیوار زد و غرید: حرکت کن! دیوارِ سنگی به راه افتاد و اون سوار بر دیوار اون نادان‌ها رو چند فرسنگ تعقیب کرد!»
هر دو خواهر با اشتیاقی همراه با ترس، تسلیمِ اومدنِ این مسافرِ هند و تبت شدن.
اما واقعیتِ ماجرا چی بود؟ «مرشد قنبر»، همون داوودِ سبزی‌فروشِ سرِ گذر تو سه خیابون اون‌طرف‌تر بود؛ رفیقِ شفیق و هم‌پیاله‌ی قدیمیِ غفار.
مردی با صدای بم، پرجذبه و استعدادی غریب در شیادی، که قرار بود بزرگ‌ترین نمایشِ عمرش رو روی صحنه بیاره.
عصرِ فردا، مرشد قنبر با چهره‌ای درهم‌کشیده، تسبیحی درشت و کشکولی بر دوش وارد شد. غفار طوری با او رفتار می‌کرد که انگار پیری صاحب‌کرامات از دلِ کتابای کهن دراومده. مرشد بی‌مقدمه درخواستِ منقلِ آتیش کرد.
همین که زغال‌ها گداخته شد، مرشد مثل تردستی چیره‌دست، دست تو کشکول برد، تکه‌ای زاغِ سفید درآورد و انداخت تو آتیش. زاغ به جلزولز افتاد، باد کرد، به قل‌قل افتاد و بویی تند کلِ اتاق رو پر کرد.
اون با انبر زاغ رو برداشت، اول خودش با ذکر و اورادی نامفهوم روش فوت کرد و بعد گرفت جلوی چشمِ تک‌تکِ اهلِ خونه و گفت:
«هرکس باید سه مرتبه رو این نشون آب‌دهن بندازه تا چهره‌ی حسودِ بدخواه عیان بشه!
همه نوبت‌به‌نوبت آب‌دهن انداختن. یهو مرشد انبر رو برد بالا و با فریادی رعدآسا خونه رو لرزوند:
«غفار! این چه بوی نامطبوعِ حسد و چشم‌زخمی‌ست که تو این خونه پیچیده؟! نقشش افتاده رو تنِ زاغ… غفار، بیا خوب نگاه کن! این شمایل برات آشنا نیست؟!»
نفسِ همه حبس شد. غفار با چشمای از حدقه دراومده به زاغِ سوخته نزدیک شد:
«باورم نمی‌شه استاد… تصویرِ زنی‌ست میان‌سال… درست می‌بینم؟!»
زری خانم و بقیه هم گردن کشیدن: «بله استاد! کاملاً پیداست… زنی حدوداً پنجاه‌ساله!»
مرشد قنبر تیرِ خلاص رو زد:
«دقیق‌تر شو! خالی گوشتی و درشت بر گونه‌ی راستش نشسته... او غریبه نیست؛ از محارمِ شماست! بگویم کیست یا خودش به چشمانِ شورش اعتراف می‌کند؟!»
سکوتِ مرگباری تو جمع نشست.
دستِ لرزانِ هاجر خانم بی‌اختیار رفت بالا و نشست رو گونه‌ی راستش؛ درست رو همون خالِ گوشتی. نگاه‌ها از منقل چرخید و قفل شد رو چهره‌ی رنگ‌پریده‌ی اون. در آن لحظه، سنگین‌ترین ضربه، نگاهِ زری خانم بود.
چشمای زری که تا چند دقیقه پیش پر از التماس و درد بود، یهو یخ زد. اون در سکوت خواهرش رو از سر تا پا برانداز کرد؛ نگاهی که می‌گفت: «تو بودی... تمامِ این سال‌ها!»
هاجر با صدایی خفه و لرزان نالید: «تمامش کن غفار... بسه دیگه...» بعد چادرش رو کشید رو صورتش و پاورچین‌پاورچین رفت تو کنجِ تاریک مچاله شد.
غفار که تا همین لحظه با رضایتِ پیروزی به صحنه خیره بود، یهو دهنش خشک شد. نگاهش به تنِ لرزونِ زنش افتاد و بعد به نگاهِ یخ‌زده‌ی زری خانم که دیگه نه درد داشت، نه التماس؛ فقط کینه بود.
اون می‌خواست شرّ خرافه رو کم کنه، اما حالا داشت شرّی به مراتب بزرگ‌تر رو توی تار و پودِ خونه‌اش می‌کاشت.
از فردای اون روز، خونه ماتمکده‌ای شد پر از سوءظن. پیوندِ خواهری جاش رو داد به کینه‌ای خاموش؛ زری خانم با چاقوی دسته‌سیاه، مثل سایه دنبالِ خواهرش راه می‌افتاد و هر بار که هاجر پا جابه‌جا می‌کرد، جای قدمش نمک می‌پاشید و با نوکِ چاقو ضربدر می‌زد تا چشم‌زخم باطل شه.
دیگه احدی تو فامیل جرئت نداشت اسمِ «چشم‌شور» رو به زبون بیاره؛ چون تیغِ رسواییِ مرشد قنبر می‌تونست اون رو رسوا کنه.
هاجر دیگه اون زنِ پرگو و طلبکار نبود؛ موجودی طردشده بود با نگاهی بی‌فروغ. غفار با دستِ خودش خرافه رو درهم کوبیده بود، اما نمی‌دونست تو این معرکه، تمامِ اون چیزی رو که «خونه» می‌نامیدند هم خاکستر کرده؛ اون تو این بازی، هم پیروز شد و هم همه‌چیز رو باخت.
