
ایام عید بود و من ده دوازده سال بیشتر نداشتم. هر جا که میرفتیم، صحبت از عیدی گرفتن بود.
یک روز با خانواده به خانه یکی از اقوام رفتیم. خانم آن خانه هر سال عیدی خوبی میداد و من هم با ذوق، لباسهای نویم را پوشیده بودم؛ یک پیراهن گلگلی با شلوار و کفش نو. پولهای عیدیای که از روزهای قبل گرفته بودم هم توی جیب پیراهنم بود.
دید و بازدید که تمام شد، موقع خداحافظی رسید. خانمِ خانه جلو آمد. چند اسکناس در دست داشت و میخواست عیدی را توی جیب پیراهنم بگذارد. من هم در عالم بچگی و از سرِ کمرویی، هی اصرار میکردم:
«نه، نمیخوام... زحمت نکشین، پول دارم!.
او هم با لبخند می گفت میدانم پول داری! و سعی داشت چند تا اسکناس را به هر نحوی شده تحویلم دهد، در همین کشمکش، دستش که به جیبم خورد، یکدفعه همه پولهایم ریخت روی زمین. خانم خم شد و همهشان را جمع کرد، آنها را همراهِ عیدیِ جدید توی جیبم گذاشت. من هم دوباره دستپاچه شدم و تقلا کردم. آخرِ سر، او چند اسکناس در جیبم گذاشت و چند تا هم در دستش ماند و من با عجله از درِ خانه بیرون آمدم.
وقتی به خانه رسیدم، پولها را درآوردم تا بشمارم. ای دل غافل! نهتنها بیشتر نشده بود، بلکه کمتر هم شده بود. چند بار آنها را شمردم. هر جور حساب میکردم، پولهایم کم بود. مطمئن بودم قبل از آن اتفاق، پولها را جایی نگذاشته بودم و به کسی نداده بودم؛ محال بود از جیبم افتاده باشند. آخرش به این نتیجه رسیدم که یکی از اسکناسهای درشتِ من با یکی از اسکناسهای آن خانم عوض شده و او هم متوجه نشده است.
تا عصر آرام و قرار نداشتم. جرئت نمیکردم موضوع را به پدر و مادرم بگویم؛ میترسیدم یا حرفم را باور نکنند و بگویند دروغ میگویی، یا بگویند بیعرضهای که نتوانستهای پولت را حفظ کنی و شاید هم دعوایم کنند.
بالاخره بعد از کلی کلنجار با خودم، تصمیم گرفتم کاری بکنم. با قدمهای محکم راه افتادم و برگشتم درِ همان خانه. اتفاقاً خودش در را باز کرد. من هم در نهایت خجالت و شرمندگی گفتم:
«اومدم تا عیدیام را بگیرم!»
خانم نهتنها تعجب نکرد، بلکه با خوشرویی لبخندی زد و گفت:
«عجب! عزیزم،من از صبح هی با خودم فکر میکردم این اسکناس چطور آمده بین پولهای من! حالا فهمیدم از جیب تو افتاده.»
چه خوب که اومدی،بعد، پولِ مرا به همراه عیدیاش بهم داد. من هم با خوشحالی گفتم سال خوبی داشته باشین و سریع از آنجا پا به فرار گذاشتم.