صدایش از بین بوق ماشینها و تردد خودروها میآمد:
ـ بیا ببر، تموم شد! بیا ببر، تموم شد!
ایستادم. بساطش رنگوارنگ بود. آب نبات های رنگی ، جغجغههای قرمز و زرد، بادکنکهای رنگی که زیر نور چراغ خیابان بیشتر به چشم میآمدند.
خودش اما مثل بساطش نبود. لاغر بود. خسته بود. ولی لبخند بر لب داشت.
گفتم:
ـ چند؟
قیمت گفت. من هم چانه نزدم. فقط نگاهش کردم. نمیدانم چرا، ولی همان نگاه انگار به دلش نشست. چند لحظه بعد خودش شروع کرد به حرف زدن.
گفت این بساط، کار اصلیاش نیست. گفت شبها اینجاست، ولی صبحها جای دیگری است. گفت ساعت ۷ صبح باید برود کشتارگاه ، جابهجا کردن گوشت. میبرد، تحویل میدهد و تا ساعت دو وقت میبرد.
همانطور که حرف میزد، دستهایش را نگاه میکردم. دستهایی که شب باید بادکنک بگیرند، صبح باید گوشت حمل کنند.
گفتم:
ـ پس کی میخوابی؟
خندید. خندهاش آرام بود. از آن خندهها که آدم را شرمنده میکند.
گفت:
ـ پشت فرمون. یه ساندویچ دو نانه میگیرم، همونجا میخورم، نیم ساعت هم چُرت میزنم. بعد دوباره راه میافتم.
بعد گفت هنوز قسط دارد. گفت خانهشان پنجاه متری بوده و برای همین خانهی بزرگتری خریده که دخترش اتاق خودش را داشته باشد. گفت زن دارد، دو تا بچه دارد، و باید برای همهشان تلاش کند.
بعد گفت پنجشنبهها را برای خانواده میگذارد. جمعهها هم میروند خانهی بزرگترها. گفت سالی یکبار هم میرود تایلند. تنها میرود. گفت باید یک وقتهایی از این همه دویدن جدا شود تا یادش نرود فقط برای کار به دنیا نیامده.
ساعت از دوازده شب گذشته بود. هوا سردتر شده بود. او هنوز ایستاده بود و صدا میزد:
ـ بیا ببر، تموم شد!
من خداحافظی کردم و راه افتادم. چند قدم که دور شدم، دوباره صدایش آمد. همان صدا. همان ریتم. همان خستگی.
ایستادم و به ساعتم نگاه کردم.
بعد به او نگاه کردم که هنوز کنار بساطش ایستاده بود.
شب برای او تازه شروع شده بود.
صبح هم به زودی میرسید.
و من تازه فهمیدم بعضی آدمها چقدر بیصدا زندگی را جلو میبرند.
آن شب، وقتی به خانه برگشتم، به وقتِ خودم فکر کردم. به سکوتِ خانه. به ساعتهایی که از دست میروند.