ویرگول
ورودثبت نام
Habib Karimi
Habib Karimi.. داستان‌های کوتاه و خاطره‌های بومی و روایت‌هایی از جاده و آدمهای واقعی.
Habib Karimi
Habib Karimi
خواندن ۲ دقیقه·۲ ماه پیش

ماژیک دوازده‌رنگ

...
...

کلاس سوم دبستان بودم. شب‌ها گاهی وسط مشق‌نوشتن خوابم می‌برد. چشم که باز می‌کردم، مداد تو دستم بود. دوباره سرم را می‌انداختم روی دفتر.

انگشت وسطم پینه بسته بود. هر چند خط، مداد را می‌گذاشتم زمین و انگشت‌هایم را باز و بسته می‌کردم. هنوز کلی مانده بود.

یک روز اول وقت، معلم صدایم زد:

«برو دفتر حضور و غیاب رو بیار.»

از جا پریدم. آن وقت‌ها از خدا می‌خواستیم معلم کاری بهمان بدهد؛ برو گچ بیاور، برو یک لیوان آب بیاور، برو تخته‌پاک‌کن را بتکان. همین که از بین آن‌همه بچه تو را انتخاب می‌کرد، کیف داشت.از سالن رد شدم و رسیدم دم دفتر.

در نیمه‌باز بود. پدر یکی از دانش آموزان کنار میز مدیر ایستاده بود. خواستم در بزنم که اسم پسرش منصور را شنیدم.دستم همان‌جا ماند.

مدیر گفت:

«آخه با این وضع درسش،چطور تشویقش کنیم؟»

پدرش بسته ماژیک را گذاشت روی میز.

«شما خودتون یه بهونه‌ای پیدا کنید، جلو بچه‌ها بدین بهش. دلگرم می‌شه، شاید تکونی بخوره.»

از لای در چشمم به ماژیک‌ها بود.

منصور هم‌کلاسم بود.همیشه موقع دیدن مشق‌ها،معلم ازش میپرسید:

«بازم ننوشتی؟»

او هم سرش را می‌انداخت پایین.حالا قرار بود صدایش کنند پای تخته و آن بسته را بدهند دستش.

در زدم. مدیر گفت:

«چی می‌خوای؟»

گفتم:

«آقا، اجازه، دفتر حضور و غیاب.»

دفتر را داد و برگشتم کلاس. گذاشتمش روی میز معلم و رفتم نشستم. منصور سر جایش بود. نگاهش کردم. می‌خواستم ببینم خودش هم خبر دارد یا نه؟

داشت با بغل‌دستی‌اش حرف می‌زد.

کمی بعد معلم را صدا زدند دم در. وقتی برگشت، همان بسته دستش بود. گذاشتش روی میز و اسم منصور را خواند

او بلند شد و رفت پای تخته.

معلم گفت:

«این جایزه رو به خاطر اخلاق و رفتار خوبت می‌گیری. امیدوارم از این به بعد به درس و مشقت هم بیشتر برسی.»

بعد جعبه را داد بهش و به ما گفت:

«برای منصور دست بزنید.»

بچه‌ها دست زدند. بغل‌دستی‌ام گردن کشید و گفت:

«نگاه کن، دوازده رنگه!»

نگاه من هم به جعبه بود. دلم می‌خواست مال من باشه. دلم می‌خواست اسم مرا صدا زده بودند.

منصور از کنارم رد شد. جعبه را با هر دو دست گرفته بود و لبخند می‌زد.

خواستم بگویم: «اینو باباش آورده. خودم دیدم.» اما تا به خودم آمدم، نشسته بود سر جایش و بچه‌های دوروبرش خم شده بودند روی ماژیک‌ها.

معلم گفت:

«خب، دفترهای مشق روی میز.»

دفترم را گذاشتم جلویم. گوشه دفتر مشقم، لوله شده بود.صافش کردم. از آن طرف، صدای باز شدنِ درِ بسته آمد

دستم بی‌اختیار رفت روی پینهٔ سفتِ بند انگشتم. با شست محکم فشارش دادم. درد تا مغز استخوانم پیچید.

خاطرهروایتداستان کوتاهمدرسهدانش آموز
۰
۰
Habib Karimi
Habib Karimi
.. داستان‌های کوتاه و خاطره‌های بومی و روایت‌هایی از جاده و آدمهای واقعی.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید