موتور با دور یکنواخت روی سنگ‌ریزه‌های جادهٔ مال‌رو می‌غرید.
بهرام پشتِ فرمان بود؛ جوانی از همین منطقه که یقین داشت آب یعنی آبادی، و صیدِ برق را کارِ کاربلدها می‌دانست؛ بی‌دردسر، بی‌تور، بی‌قلاب.
حمید پشتِ سرش نشسته بود؛ تنومند اما با زانوهای لرزان. نخستین بار بود پایش به این‌جا می‌رسید و قلابِ کوچکی هم در جیب داشت که خیال می‌کرد قرار است با آن ماهی بگیرد.
در پیچی تند، بهرام راهِ باریک را کج کرد به سمتِ رودخانه. حمید داد زد: «خیلی دور شدیم... بسه دیگه!»
بهرام بدونِ جواب گاز داد تا رسیدند به رودخانه ای خروشان ،در میان قلوه‌سنگ‌های بزرگ.
موتور را نگه داشت.باهم،موتور را از صخره‌ها کشیدند پایین کنار آبگیری آرام. بهرام پوتین کند، پاچه بالا زد و از گونی سیم و مفتولی را بیرون کشید؛ یک سر سیم و مفتول را در آب و سرِ دیگر را به برق موتور وصل کرد.
موتور که روشن شد، بوی بنزین با رطوبتِ رودخانه درهم آمیخت. بهرام گاز داد. زلالیِ آب شکست و حباب‌های ریز و درشت همراه با کف روی آب جوشید.
داد زد: «برو پایین‌تر! هرچه آمد بالا، بینداز تو خشکی!»
ماهی‌ها واژگون روی آب آمدند. قورباغه‌ها با دست‌وپای باز شناور شدند.
بهرام دورِ موتور را بالاتر برد: «بجنب حمید! آب می‌بردشون!»
حمید لبِ آب رفت؛ سنگین، انگار زانوهایش قفل شده بود. نفسش بالا نمی‌آمد. زیر لب گفت: «این صید نیست... سلاخیه.»
بهرام میانِ آبگیر خم شد و تنِ نیمه‌جانِ ماهی‌ها را پرت کرد بیرون: «شل باشی همه در می‌روند.
خیلی خب،برو کنارِ موتور فقط گاز بده.»
حمید خیره ماند.گاز دادن از یادش رفت و موتور خاموش شد. بهرام تا کمر در آب بود: «لااقل این‌ها را بریز تو گونی!»
حمید خم شد. همان دم، ماهیِ درشتی از دستِ بهرام سُر خورد و پیشِ پایش روی قلوه‌سنگ افتاد؛ دهان باز و بسته می‌شد و آبشش‌ها تند می‌زدند. حمید اطراف را پایید؛ ماهی را برداشت و پرت کرد توی جریانِ خروشانِ رود.
بهرام گونیِ نیمه‌پر را بست. چشمش که به چهرهٔ گرفته حمید افتاد، خنده‌اش خشکید. موتور را از روی جک انداخت و گفت: «تا سرِ راه، خاموش ببریمش تا صدا نپیچه.»
راه افتادند. چند قدم نرفته، بهرام ناگهان خشکش زد. چشم‌دوخت به پیچِ رودخانه: «خدای من...چی شده؟»
موتور را رها کرد و دوید. حمید پشتِ سرش رسید.
بسترِ رود ماتم‌کده بود؛ صدها ماهیِ ریز و درشت، بر پهلو افتاده، کدر و بادکرده روی آب تاب می‌خوردند. بوی تعفن بلند بود.
شقیقه‌های بهرام درد گرفت. صدایش لرزید: «سم ریخته‌اند... بی وجدان ها. نسلِ آبزیان را خشکانده‌اند.»
حمید به لاشه‌ها خیره ماند.
در راهِ بازگشت، هیچ‌کدام کلمه‌ای نگفتند. نزدیکِ آبادی، بهرام سکوت را شکست؛ صدایش گرفته بود: «من فکر می‌کردم کارِ ما با برق فرق دارد... اما این‌جا... همه‌چیز را یک‌جا کشته‌اند.»
سرِ کوچه، حمید پیاده شد.
بهرام گفت: «صبر کن، می‌خواهم صید را نصف کنم.»
حمید سر برنگرداند؛ بی‌هیچ کلمه‌ای در سراشیبیِ کوچه راه افتاد.
بهرام نگاهش کرد، موتور را چرخاند و بلند گفت:
— «خواستم یادت بدهم صید چیست...»
حمید در انتهای کوچه گم شد.
