تابستان بود و ما دانش‌آموز بودیم. با پسر همسایه از دیوار گلیِ باغ انار بالا رفتیم و پریدیم آن‌طرف. درخت‌ها پربار بودند. از یکی بالا رفتیم و شروع کردیم به چیدن و خوردن. دانه به دانه، قرمز و شیرین.
داشتیم از طعم ملس انار لذت می‌بردیم که صدای بوقِ ماشینی دمِ درِ باغ، ما را از جا پراند. روی شاخه خشکمان زد. نفسمان را حبس کردیم. صاحب باغ، مرد میان‌سالی بود که از ماشین پیاده شد و آمد سمت در. تا چشمش به ما افتاد، نه فریاد کشید، نه سنگی برداشت و نه حتی اخمی کرد.
ایستاد. دست‌هایش را برد سمت جیب‌های کتش؛ اول جیب راست، بعد جیب چپ. بعد دست کرد توی جیب‌های شلوارش. طوری جیب‌ها را تکاند و زیر لب چیزی گفت که یعنی: «کلید را جا گذاشته‌ام.»
آرام برگشت، سوار شد، در را بست و استارت زد. رفت و غبار خاک جاده پشت سرش بلند شد.
ما از درخت پریدیم پایین و دویدیم سمت در که فرار کنیم. در را که هل دادیم، در کمال تعجب دیدیم اصلاً قفل نیست. یک قفلِ کتابیِ زنگ‌زده و خراب، فقط برای ظاهر کار از چفت در آویزان بود. مرد نیازی به کلید نداشت.
ما ماندیم و دست‌های چسبناک و قفلی که بیخودی آنجا بود. مرد نخواست مچِ ما را بگیرد؛ او فقط راهِ آبرومندِ فرار را نشانمان داد و رفت.
