
برای کاری باید میرفتم بندر. مجبور شدم بروم سرِ جاده؛ همانجا یکی از دوستانم را دیدم. او بهم گفت: «بیا با علی شوتی بریم.» عجله داشتم. وقتی گفت با «علی شوتی» برویم، اولش ترسیدم، اما چارهای نداشتم.
پرسیدم: «کی هست؟»
گفت: «از دوستامه. جاده رو مثل کف دستش میشناسه و کارش قاچاق سیگاره.»
سیگار رو توی ماشینش جاسازی میکنه. سود خوبی هم نصیبش میشه.»»
داشتیم صحبت میکردیم که یک ماشین کنارمان ترمز زد. دوستم من را به او معرفی کرد و گفت میشه لطف کنی ما رو هم ببری؟»
راننده، یا همان علی، گفت: «بفرمایین. ولی اگه میخواین با من بیایین باید حتما پوشک شده باشین!
علی که به «شوتی» معروف بود، کلکها و ترفندهایش برای فرار از دست پلیس و گشتهای بینراهی زبانزد همه بود. یک وانت تویوتای ۸۶ داشت با دو خطِ خوشگل کنار بدنهاش؛داشتن ماشینی مثل اون ، آرزوی خیلی از جوانهای جاده بود
کارش آوردن سیگار خارجی، از بندرعباس به شهرهای اطراف بود.
در جاده بندر، هم پاسگاههای ثابت بود و هم ماشینهای گشت که خودروهای مشکوک را متوقف و بازرسی میکردند؛ ولی علی شوتی به زرنگی و جسارتش مشهور بود.
من نشستم جلو و دوستم رفت صندلی عقب. زدیم به جاده.
بارها سبقت بیجا میگرفت.اصلا آرامش نداشتم. اگر رانندهی مقابل که معمولاً تریلی بود بوق ممتد میزد، علی میگفت آشناست؛ مثلاً میگفت: «آقا رضا بود.»
«همیشه همینجوری بهم سلام میده!
علی آدمی بود که با مرگ شوخی میکرد و مرگ هم انگار به او محلی نمیگذاشت.
یکجا رفت برای سبقت. رانندهای با چراغ و بوق ممتد اعتراض کرد،
دوستم خندید و به من گفت: «دیدی چه فرمونی داره؟»
اما من دستم به دستگیرهی بالای در قفل بود. اضطراب داشتم، رنگم پریده بارها نفسم بند آمد.
علی در سبقت بود. تا نصف تریلی جلو رفته بود، اما هرچه گاز میداد نمیتوانست رد شود. از روبهرو هم ماشین سنگین شاخ به شاخ میآمد و لحظهبهلحظه نزدیکتر میشد. جاده انگار داشت تنگتر و تنگتر میشد. نفسم بند آمد؛ پایم را محکم به کف ماشین میفشردم.عرق سردی نشست روی پیشانیام.
رانندهی تریلی خطر را فهمید. پایش را از روی گاز برداشت تا علی بتواند جلو بکشد. چند ثانیه بیشتر طول نکشید، ولی برای ما قدِ یک عمر گذشت. بالاخره وانت علی با اختلاف چند سانت خودش را جلوی تریلی جا داد.
علی که انگار راننده را میشناخت، دستش را از پنجره بیرون آورد و فریاد زد: «رحمان جان! ممنون… جونمو نجات دادی!»
بعد با خنده گفت: «چه آدم بامرامیه این رحمان.»
بعد از سه ساعت سفر پرمخاطره، رسیدیم بندر. شب را در خانهای ماندیم که علی اجاره کرده بود.
صبح روز بعد هرکدام دنبال کار خودمان رفتیم و قرار گذاشتیم ظهر همانجا همدیگر را ببینیم. وقتی برگشتیم، دیدیم علی ماهی تازه خریده و دارد سرخ میکند. بوی ماهی در هوای شرجی بندر پیچیده بود. ناهار سادهای خوردیم و بعد علی گفت: «باید برم سیگار بخرم.
اگه بیکارید، بیاید با هم بریم.»
فکر کردم میخواهد ما را بگرداند، اما فهمیدم حضور ما بیشتر یک تاکتیک امنیتی است.
ما را برد به محلهای فقیرنشین. علی به من گفت: «تو همینجا دم همین در وایسا تا من برگردم.»
او با دوستم رفت کوچه پشتی. نیمساعتی گذشت تا چند کارتن سیگار پشت وانت بار زدند. علی که برگشت، گفت: «اون کیفی که دستته رو بده به من.»
پولها را شمرد و داد به آن مرد. در راه برگشت پرسیدم: «چرا منو دم در نگه داشتی؟»
خندید و گفت: «اینجا اگه پول رو زود بدی، طرف میزنه به چاک. تو باید بیرون میموندی که پول پیش خودمون باشه تا بار رو تحویل بدن.»
آن شب در حیاط، علی جلوی چشم ما شروع کرد به جاسازی سیگارها. جوری قایمشان کرد که به نظر میرسید اگر جن هم دنبالشان بگردد، به عقلش نمیرسد کجا هستند.
سرِ شب راه افتادیم به سمت سیرجان.
یکجا سرعت را کم کرد و گفت: «میخوام شما رو ببرم لورگاه.»
پرسیدم: «لورگاه کجاست؟»
گفت: «جاییه که رانندهها از پلیس و تعقیبوگریز بهش پناه میبرن.»
پیچید در یک فرعی. چند صد متر آنطرفتر، بیش از سیصد ماشین پارک بود. رانندهها دستهدسته دور هم نشسته بودند؛ بعضی شام میخوردند، بعضی پاسور بازی میکردند و برخی خواب بودند. چقدر محیط صمیمی و دوستانهای بود. تعدادی خانم هم بودند؛ به علی گفتم: «خانمها هم کاسبند؟» با لبخند گفت: «اونا هم نقش مسافر رو دارن و هم خودشون جنس میبرن سیرجان.»
علی رو کرد به مردی مسن: «عباسآقا، ساعت چند حرکته؟»
عباسآقا گفت: «پستِ صمدی ساعت یازده شروع میشه. فقط دعا کنید کاظمی امشب پیداش نشه. اگه اون باشه، صمدی هم کاری نمیتونه بکنه.»
در همین لحظه رانندهای پاکت پولی جلویش گذاشت و گفت: «سهم صمدی هم توشه؟»
عباسآقا بدون اینکه نگاهش کند گفت: «اگه شانس یاری کنه از این پاسگاه راحت رد میشیم.
پیش خودم گفتم: «امنیتِ موقت چطوری تا مقصد ادامه پیدا میکنه؟»
علی حرفم را شنید و گفت: «همهشون یه قلقی دارن، جز کاظمی. اون یکی بو میکشه. ماشینو نگاه میکنه، انگار نادیدهها رو هم میبینه.»
ساعت یازده، راه افتادیم. وقتی رسیدیم روبهروی پاسگاه، چند مأمور وسط جاده بودند و ماشینها را به صف کرده بودند. علی با لبخند گفت: «خسته نباشی سرکار!»
مأمور جواب داد: «ممنون. و با دست اشاره کرد که بروید.
چند کیلومتر جلوتر، علی از یک تپهی مارپیچ بالا رفت تا به لورگاه اشراف داشته باشد. دو بار چراغ زد تا به بقیه علامت بده که پاسگاه را رد داده . در دلم آشوب بود.
علی همچنان میراند. یکهو سرِ یک پیچ، ماشینِ پلیس با چراغهای چرخان، با سرعت از کنارش رد شد. علی دمق شد و گفت: «سابقه نداشت این موقع شب پلیس تو جاده باشه.»
دیگر نه حرف میزد و نه آواز میخواند. رسیدیم به پاسگاه بعدی. مأموری راهنماییمان کرد داخل. علی رنگ از رویش پرید و با دستپاچگی ماشین را خاموش کرد.
مأمور گفت: «یالا! برو رو چاله.»
همه جا را گشتند؛ زیر ماشین، لابهلای قطعات. سربازها گزارش دادند: «قربان، چیزی پیدا نشد.»
سرهنگ کاظمی خودش آمد بیرون. آرام دور ماشین چرخید. انگشت کشید روی بدنه و با کف دست، محکم کوبید به گلگیر عقب. و با صدای بلند گفت: «این ماشین سیگار قاچاق کرده! از همینجا شروع کنید.»
سربازها هجوم بردند. هنوز چند دقیقه نگذشته بود که بکسهای سیگار یکییکی بیرون آمد. انگار راز بزرگی که خیال میکردیم حتی جن هم نمیتواند پیدایش کند، جلوی چشم همه تلنبار شده بود.
بعد، نورِ چراغِ چند ماشین از دور پیدا شد. عباسآقا وقتی پیاده شد، اول نگاهش افتاد به تویوتای علی که حالا زیر پای مأمورا بود، بعد به علی که دستبند به دست، به میلهی پرچم بسته شده بود.
آه کوتاهی کشید و گفت: «یه علی بود و اینهمه راننده که چشمشون به کمکِ اون دوخته شده بود.»
تویوتای علی دوباره از وسط پاسگاه رد شد؛ صدای غرش موتورش در فضا می پیچید. چراغهایش روشن بود
اما علیِ خاموش، فقط به آن خیره شده بود.