«میگن دزدها اینجوری علامت میدن...»

آخرین وسیلهها که اسباببازی بچهها بود رو گذاشتن پشت وانت. از اول ازدواج تو یه اتاق ته حیاط خونه باباش زندگی کرده بودن. امسال حسین تونسته بود یه خونه ارزون تو حاشیه شهر بخره. اولین خونه خودشون بود.
پدر رو کرد به اونا و گفت:
«این پسر من که به حرفم گوش نمیده، لاقل عروس گلم تو چرا حاضر شدی بری تو اون بیابون زندگی کنی؟»
عروس سرش رو انداخت پایین و گفت:
«بابا، والله نمیدونم. وقتی پسرت تصمیم میگیره، من چی میتونم بگم؟»
پدر صورت نوهش رو بوسید و گفت:
«برین به امید خدا... انشاءالله خیره.»
وانت از کوچه دور شد و بوی دود و بنزین پیچید تو هوا.
حدود یه ساعت بعد، وانت جلوی خونه جدید خالی شد.
حسین از صبح تو کارگاه گچکاری کرده بود، هنوز رد گچ رو آستین هاش بود. با همون دستا زیر یخچال رو گرفت و کمک کرد ببرنش تو آشپزخونه.
راننده کارتن خالی یخچال رو از آشپزخونه آورد بیرون، از هال ردش کرد و تکیهش داد به سکوی خاکی کنار دیوار حیاط. بعد گفت:
«آقا حسین، این خونه نه نما داره نه موزاییک. مواظب حشرات موذی باشین.»
حسین در حالی که عرق از سر و رویش میچکید گفت:
«بله ، این محله کلا خاکیه.»
زنش با یه طناب باریک و دو تا میخ رو دیوار یه بند درست کرد و لباس بچهها رو آویزون کرد، بعد با صدای گریه نوزاد دوید تو.
راننده یه لیوان آب خورد، طنابها رو جمع کرد و نشست پشت فرمون. چند دقیقه با حسین حرف زد و آخرش گفت:
«انشاءالله خونه جدید مبارک باشه.»
وانت از کوچه خاکی دور شد و سکوت محله برگشت.
خونه دو نبش بود؛ یه طرفش یه کوچه باریک، روبهروش یه زمین خالی با یه اتاق نیمهکاره و اونطرفتر تا نزدیکی ریل راهآهن فقط زمین خالی و دیوارای کوتاه.
تو محله قبلیشون شبها صدای بگومگوی همسایهها میاومد؛ اینجا سکوت بیابون بود که تو ذوق میزد.
تا شب تقریباً همهچی سر و سامون گرفت. یه شام مختصر خوردن و خستگی روز خوابشون کرد.
نصفشب یه صدای کوتاه پروندشان از خواب.
زن و شوهر گوش دادن.
دوباره صدای «تق» اومد. حسین بیاختیار لاله گوشش رو کشید؛ عادتی که موقع ترس داشت.
بلند شد، چراغ هال رو روشن کرد و یه نگاه به حیاط انداخت. چیزی نبود. چند لحظه بعد یه صدا اومد؛ مثل قل خوردن سنگ رو زمین.
حسین رفت تو آشپزخونه و یه لیوان آب برداشت.
زن گفت:«برا منم آب بیار.»
هنوز لیوان رو پر نکرده بود که زن با صدای لرزان گفت:
«پشت پنجره اتاق خواب یکی سنگ انداخت تو حیاط.»
حسین گفت:«مطمئنی؟»
گفت:«صدای قل خوردنش رو شنیدم.»
چند لحظه بعد چند تا صدای «تقتق» اومد.
زن دست حسین رو گرفت:
«حسین، من میترسم... کی میتونه باشه؟»
بعد آروم گفت:«میگن دزدها اینجوری علامت میدن...»
حسین چراغ اتاقها رو یکییکی روشن کرد.
چند دقیقه گذشت. خبری نشد.
ولی یهو دوباره صدا اومد؛ این دفعه بلندتر.
حسین گفت:
«باید همسایه رو خبر کنم.»
زن گفت:«به پلیس زنگ بزنیم.»
حسین گفت:«تلفن که نداریم.»
یه لحظه پشت در وایستاد. از بچگی از تاریکی خوشش نمیاومد، ولی مجبور بود بره.
درو باز کرد و رفت در خونه همسایه.
چند بار به در فلزی کوبید تا یه مرد درشتهیکل با یه زیرپوش کهنه اومد تو چارچوب در. چشمهای خوابآلودش زیر نور چراغ برق برق میزد.
گفت:«چیه این موقع شب؟»
حسین ماجرا رو گفت.
مرد بدبینانه نگاش کرد:
«اینجا جز من کسی زندگی نمیکنه. یعنی میگی من سنگ میندازم؟»
حسین دستپاچه گفت:
«نه... فقط گفتم شاید کسی داره مزاحم میشه.»
مرد یه لحظه ساکت موند، بعد بسته سیگار و کبریت رو برداشت.
«باشه. بریم ببینیم.»
چند دقیقه بعد کنار دیوار حیاط وایستاده بودن که یهو صدای «ترق» از تو حیاط اومد.
مرد گفت:
«تو هم شنیدی؟»
حسین گفت:
«دیدی گفتم؟»
مرد اومد تو حیاط و هر چهار گوشه رو گشت.
کسی نبود.
زن بچهها رو بغل کرده بود. پسرک خوابآلود پرسید:
«مامان کیه اون بیرون؟»
چند دقیقه سکوت حیاط رو پر کرد. مرد نشست رو پله سکو و یه سیگار روشن کرد.
همون لحظه چند دونه خاک ریخت رو کارتن یخچال.
مرد مکث کرد.
سرشو گرفت بالا.
کنار لامپ دیوار چند دونه ریگ افتاد پایین. افتادن رو کارتن و قل خوردن؛ صداش تو سکوت شب پیچید.
مرد زل زد به بالای دیوار.
حسین و زنش هم نگاه کردن.
یه لحظه بعد یه سوسک سیاه از سوراخ کنار لامپ اومد بیرون.
چند ثانیه هیچکس حرفی نزد.
سوسک دوباره رفت تو سوراخ و با پاهاش یه ریگ رو هل داد بیرون.
ریگ افتاد رو کارتن.
باز همون صدای سنگ پیچید تو حیاط.
حسین خندید. خندهای که نصفش از ترس بود نصفش از خستگی. زن بچه رو محکمتر بغل کرد و خندید.
همسایه دستشو کشید رو پیشونیش: «خدا رو شکر.» یه ریگ دیگه سُر خورد و وایستاد رو کارتن.
سکوت بیابون برگشت. حسین چراغا رو یکییکی خاموش کرد.