
پسرم را که میفرستادم زمین چمنِ پشت سالن، خودم ساک به دست میرفتم سمتِ وزنهها. هیکل چهارشانه و بازوی برجسته، توی سالن وزنه برداری کلی برایم اعتبار داشت و بدم نمیآمد این آمادگی جسمانی را به رخ بکشم.
دو سه هفته که گذشت، با چند نفر از بروبچههای سالن سلامعلیک پیدا کردیم. مردانِ جاافتادهای که توی سالن هر کدام حرفی برای گفتن داشتند. یک روز بعد از تمرین، هوا که مثل کوره داغ بود، یکی از همان پیشکسوتها گفت: «بریم تنمان را بزنیم به آب.» بعد رو کرد به من: «میای استخر؟»
گفتم: «چرا که نه.»
لبِ آب که رسیدیم، همان رفیقمان نگاهی به سر و وضعم انداخت: «شنا بلدی دیگه؟»
غرورِ مردانه، آن هم جلوی نگاهِ آدمهایی که توی سالن با وزنه زدنِ ما حساب میبردند، نگذاشت راستش را بگویم. نگفتم که کلِ شنای من خلاصه میشود به آبتنی توی حوضچه های خاکی ولایتِ خودمان. بادی به غبغب انداختم، فیگورِ سهدرچهاری گرفتم و گفتم: «ما را دستکم گرفتی رفیق؟ کسی که پرس سینه صد کیلویی میزنه، شنا کردن براش مثلِ آب خوردنه.»
شیرجه زدند. من اما آرام از پلهها رفتم پایین. آبِ سرد تا کمرم آمد. خودم را رساندم به همان ردیفِ طناب پلاستیکیِ آبی و زردی که مرزِ آبِ کمعمق و عمیق بود. آنطرفِ طناب، تاریک میزد؛ عمقِ دو متر به بالا.
از دور تماشا میکردند. برای اینکه کم نیاورم، نرسیده به طناب، توی همان آبِ کمعمق یک شیرجهی کوتاه زدم و دست و پای بیربطی تکان دادم تا فکر کنند دارم خودم را گرم میکنم.
همان دوستم از آن سرِ استخر، از کنار چهارمتری بلند داد زد: «بیا اینطرف! اونجا جای بچههاست.»
بلند گفتم: «میام... بذار خودمو گرم کنم.»
دست چپم را به طناب گرفته بودم. فقط شستِ پای راستم به کفِ استخر بند بود؛ لرزان و آویزان. پیشِ خودم دو دوتا چهارتا کردم. گفتم کلِ فاصلهی من تا این آبِ عمیق، یک متر بیشتر نیست. یک متر میروم آنور، یک چرخ میزنم و دوباره دستم را میگیرم به طناب. اینطور غائله ختم میشود و کسی هم شک نمیکنه.
رفتم طرفِ قسمتِ عمیق. تا جایی که میشد از طناب فاصله گرفتم، نفس را حبس کردم، دستم را رها کردم و شروع کردم به دست و پا زدن. هر چه پا زدم که برگردم عقب، آب انگار عمداً مرا به عقب میکشید. دستم را دراز کردم که طناب را بگیرم. سرِ انگشتم چند بار به طناب خورد، اما باز سر می خوردم عقب. آبِ لجوج مرا عقب میکشید.
یک قلپ آب با بوی تند و سوزندهی کلر رفت توی گلویم. تیغهی بینیام سوخت. چشمانم افتاد به سوزش. هرچه بیشتر تقلا میکردم، بیشتر از پا میافتادم. فهمیدم سنگینیِ وزنه با سنگینیِ آب فرق دارد؛ آب مهربان نبود، باج نمیداد. هراس افتاد به جانم. ریهام از هوا خالی شده بود و صدای دستوپا زدنم روی آب شبیه بالبال زدن مرغِ سرکنده بود.
فریاد زدم. صدایی خفه و نامفهوم از گلویم در آمد.
ناجیِ غریق که روی صندلیِ بلندش نشسته بود، اول سرسری نگاهی کرد. خیال کرد دارم شوخی میکنم یا مثلاً کرالِ سینهام این شکلی است. وقتی دید سرم زیر آب رفت و دوباره با دهانِ باز بالا آمدم، شیرجه زد.
سرعتش زیاد بود. تا به خودم آمدم، بازوی قویاش را زیر بغلم انداخت و با یک تکانِ محکم، مرا پرت کرد سمتِ طنابِ آبی. دستم دورِ طناب قفل شد. مثلِ کسی که به صخرهای در آستانهی پرتگاه چنگ زده باشد، نفسنفس میزدم و نفس تازه میکردم.
اولین کارم این بود که دور و برم را نگاه کنم. رفقای سالن آن سرِ استخر مشغول شوخی و خنده بودند. نفس راحتی کشیدم؛ به نظرم کسی متوجهِ افتضاحِ به بار آمده نشده بود.
ناجی غریق که همسن خودم بود، لبِ استخر نشست. مرا میشناخت. گفت: «رفیق، پسرت توی تیم فوتبال با پسرِ من همبازی است.»
خیس و لرزان نگاهش کردم. آمد طرفم، دستی به بازویم زد و گفت: «این بازوها روی خشکی ارزش دارد رفیق. توی آب، وزنه به درد نمیخورد. آب زور را که ببیند، وحشیتر میشود. باید باهاش دوست بشی.»
بعد با دست اشاره کرد به گوشهی آبِ کمعمق، جایی که دو مردِ میانسال داشتند با یک تختهی یونولیتی دست و پا میزدند: «آن دو نفر را میبینی؟ شش ماه است میآیند اینجا. بچهها به اونا میگن گربهسگ.»
متوجه منظورش نشدم. گفت: «همان کارتونی که دو سر داشت و از هم جدا نمیشدند. این دو نفر هم شش ماه است به هم چسبیدهاند و جلو تر نمی آیند. بیا از فردا با شیفتِ من کار کن تا راه بیفتی.»
حرفش حساب بود و غرورِ خیس و مچاله شدهام دیگر رمقی نداشت. قبول کردم. سه چهار هفته، هر روزی که پسرم فوتبال داشت، من نیمساعت زودتر با شیفتِ همان ناجی میرفتم توی آب. پا زدنِ درست، نفسگیری و شناور ماندن را یاد گرفتم. ترسم که ریخت، شنا را هم یاد گرفتم.
یک روز بالاخره وقتش رسید. توی سالن بدنسازی به بچهها گفتم: «امروز بریم استخر.»
لبِ استخر که رسیدیم، اینبار بدونِ مکث و بی آنکه دست به طنابی ببرم، شیرجه زدم وسطِ آبِ عمیق. سر از آب که در آوردم، با یک کرالِ بغلِ تمیز رفتم تا دیوارهی چهارمتری. دور زدم، زیرِ آبی رفتم و خلاصه هرچه مهارتم بود به رخ کشیدم تا تصویرِ آن روزِ کذایی پاک شود. روی آب شناور ماندم و با لبخند نگاهشان کردم.
یکی از رفقا که روی لبهی استخر نشسته بود و پاهایش را در آب تکان میداد، با صدای بلند گفت: «خوب راه افتادی، آفرین! ولی خدا بهت رحم کرد آن جلسه اول... اگر ناجی نپریده بود، معلوم نبود چه بلایی سرت میآمد.»
دیگر دست و پا نزدم. آبِ استخر ناگهان سرد شد. تمام آن مدت که فکر میکردم آبرویم را خریدهام، همه همهچیز را دیده بودند و فقط به رویم نیاورده بودند تا غرورم خرد نشود.