این خاطره را تقدیم میکنم به تمامِ کسانی که در زندگی، با ناملایمات میجنگند اما هنوز هم سازِ زندگیشان را کوک میکنند.

کارگاهش در همسایگی ما بود.
هر صبح، صدای بمِ اوسا سکوت کوچه را میشکست: «امیرجان! فدات شم! آفتاب آمده بالا، چقدر میخوابی؟
امیر، عاشق ضربآهنگ کارگاه بود.تا صدا را میشنید، باشتاب میدوید سمتِ کارگاه. میرفت و در گوشهای، دو زانو مینشست . با چکشی کوچک در دست و همگام با شاگردها روی ورقهای فلزی ریتم میگرفت.
یک روز رفتم کارگاه،
دیدم اوسا با ضربآهنگ چکش کار میکند و با همان صدای رسا داد میزد:
«طبل بزرگ، زیرِ پایِ چپ!»
وقتی علت این نظم را پرسیدم، لبخند زد؛ پوتینش را درآورد و پاچه شلوار را بالا کشید. پای راستش از زانو به پایین مصنوعی بود؛ یادگار ترکش جنگ.
سالها گذشته، اما امیر هنوز هم هر میخی که میکوبد، ناخودآگاه همان آهنگ را می نوازد. اوسا رفته، ولی صدای آن طبل بزرگ هنوز در خانهی ما میکوبد؛ یادگاری از مردی که یک پایش را در جنگ جا گذاشت، اما بار تمام زندگی را روی همان یک پای مانده کشید.
.