هر روز، درست سرِ ساعتِ تعطیلیِ مدرسه‌ی دخترانه، خیابان حال‌وهوای خاصی پیدا می‌کرد. سیل دخترها با چادرهای مشکی از درِ مدرسه بیرون می‌ریخت و آرام‌آرام در پیاده‌روها پخش می‌شد. خیابانِ باریک برای نیم‌ساعت تبدیل می‌شد به کاوشگرانی که با گوشه‌ی چشم، همه‌چیز را می‌پاییدند.
چند دقیقه که می‌گذشت، صدای آشنایِ غرشِ خفه‌ی هوندا ۱۲۵ از ابتدای کوچه بالا می‌آمد؛ موتوری قرمز که آرش پشت فرمانش بود. او با مهارت میان جمعیت می‌راند، تک‌چرخ می‌زد و موتور را درجا می‌چرخاند. بهروز هم روی ترکِ کوچکِ انتهای زین می‌نشست و با جابه‌جا کردنِ وزنِ بدنش، به اجرای حرکت‌ها کمک می‌کرد.
آن روز اما هوا دم‌کرده بود. جمعیتِ دانش‌آموزان پیاده‌رو را کیپ کرده بود که صدای ترقِ خشکی بلند شد؛ موتور ریپ زد، درجا خاموش شد و در دو متریِ صفِ دخترانِ بهت‌زده متوقف ماند.
آرش با تعجب گفت: «بهروز! سریع پیاده شو، یه هُل بده تا روشن شد بپر بالا، وگرنه امروز ضایع می‌شیم!»
بهروز دستپاچه پایین پرید. دست‌هایش را به ترکِ فلزی گرفت و با تمام توان موتور را جلو راند. آرش کلاچ را رها کرد؛ موتور تکانی خورد، دوباره روشن شد و بهروز با یک پرشِ بلند روی ترکِ عقب نشست. اما در همان لحظه، شلوارِ کتانش به پیچِ برآمده و تیزِ ترک‌بند گیر کرد و با شتابِ موتور، از پشت به زمین سقوط کرد؛ در حالی که لباسش دریده بود و نیمی از بدنش روی آسفالتِ خاک‌آلود، عریان پیشِ روی صدها چشم قرار داشت. دست‌هایش را روی تنش حایل کرد تا قسمت رسوایی‌اش را بپوشاند. صدای خنده‌های ریز، پچ‌پچ‌های مسموم و نگاه‌های کنجکاوِ تماشاگران مثل پتک روی سرش فرود می‌آمد. برای پسری در آن سن‌وسال، شیشه‌ی غرورِ مردانه‌اش خرد شده بود؛ منتظر بود زمین دهان باز کند و او را ببلعد.
آرش که حواسش به حرکتِ نمایشی بود، چند متر جلوتر رفت و تازه وقتی صدای خنده‌ی جمعیت بلند شد، سرش را برگرداند. بهروز وسط خیابان ایستاده بود؛ موهایش به‌هم‌ریخته و قیافه‌اش مملو از شرم بود.
در همین لحظه، یکی از دخترها که از بقیه جسورتر به نظر می‌رسید، جلو آمد و لحظه‌ای مکث کرد. او بهروز را به چشمِ پسری لاابالی که تا دیروز مزاحم بود
، ندید؛ در نگاهِ او، بهروز انسانی بود که آن لحظه نیاز به کمک داشت.
دختر حتی یک ثانیه هم صبر نکرد. دست برد، چادرش را از سر کشید و آرام آن را به سمت بهروز انداخت. چادرِ مشکی بر شانه‌ها و تنِ بهروز نشست. بهروز که از شدت خجالت سرخ شده بود، با دست‌های لرزان چادر را گرفت و فوری خودش را پوشاند.
همه مات شدند. خنده‌ها بر لب‌ها خشکید. دختر با مقنعه و مانتوی ساده، بدون چادر ایستاده بود و به جمعیت نگاه می‌کرد؛ نگاهی که بی‌صدا به همه می‌گفت: «بس کنید!»
بهروز چادر را مثل زرهی نجات‌بخش دورِ خود پیچید و با شتاب به سمت آرش دوید. پرید ترکِ موتور؛ اما این‌بار نه خبری از تک‌چرخ بود و نه گردن‌فرازی.
بهروز، همان‌طور که پارچه را محکم به دور خود گرفته بود، فهمید که دیگر هرگز آن پسرِ سابق نخواهد بود. دختری غرورِ او را با نجیب‌ترین سلاح نجات داده بود و حالا، وزنِ آن جوانمردی تا آخرِ عمر روی شانه‌هایش سنگینی می‌کرد.
