
آن چشمه در روستای ما، فقط منبعی برای تأمینِ آب نبود؛ حکمِ «تلگرامِ» محلی را داشت. زنها میآمدند تا ظرف بشویند و بروند، اما همیشه با سبدی پر از اخبار دستاول بازمیگشتند؛ از آخرین نرخ طلای عروسِ مشبلقیس گرفته تا تحلیل سیاسیِ دعوای خشمآلودِ ننهسکینه با مادرشوهرِ عذریخانم.
آن روز، من و آقامحسن کنار چشمه نشسته بودیم. همین که «خاطرهخانم» – دخترِ مهندسِ شرکت مس – با مادربزرگش از راه رسید، آقامحسن تمام آن ابهتش را از دست داد و مثل یک «بازاریاب ناشی» تمام وجودش را درگیرِ جذب مشتری کرد.
هنوز سلامِ خاطرهخانم به گوشش نرسیده بود که محسن، با چنان اشتیاقی پرید وسط: «اجازه بدین کمکتون کنم!» و قبل از اینکه آنها «نه» بگویند، خیمه زد روی بار و بندیلشان.
در مسیر کوتاه تا خانهٔ مادربزرگ، محسن چنان جزییات زندگیاش را برای پیرزن خواند که اگر همانجا از او دربارهٔ شمارهکفشِ نوهٔ خالهاش هم میپرسیدند، با افتخار گزارش میداد؛ از تحصیلاتِ «خفن» گرفته تا تعداد گوسفندها و حتی اندازهٔ دور کمرِ مادربزرگش، همگی در فهرست افتخارات او جای داشتند!
همان شب، محسن در خیالش تالار عروسی را هم رزرو کرده بود. چای تلخِ خانهشان در ذهن او طعم عسل میداد و صدای تبلیغات تلویزیون، برایش شبیه به نغمههای عاشقانه بود. فردای آن روز، محسن چنان عملیات روانی روی مادرش پیاده کرد و از خویشاوندیهای دور گفت تا مادرِ قومدوستش با خوشخیالیِ تمام، سری به خانهٔ مادربزرگِ خاطره زد؛ و محسن هم با غرورِ یک راهبلدِ باتجربه، رانندهٔ این دیدار سرنوشتساز شد.
آن روز پشت درِ خانهٔ مادربزرگ، بخت با او یار بود. خاطرهخانم در را باز کرد و در میان آن فضای پر از اضطراب، وقتی مادربزرگ کمی فاصله گرفت، خاطره برگی از تقویم جیبیاش کَند و با چشمکی که محسن آن را «تیر نهاییِ عشق» تفسیر کرد، نوشت:
«آقامحسن، پسفردا عصر ساعت ۴ سرِ چشمه میبینمت. آنجا دربارهٔ همهچیز صحبت میکنیم.»،خاطره
محسن برگه را گرفت و دیگر از خود بیخود شد. دو روزِ بعد را صرف بوسیدن کاغذ و بازسازی چهرهٔ خاطره در ذهن کرد. او در رؤیاهایش، کتوشلوار دامادی پوشیده بود و دست در دست خاطره، در افقِ «شهرک مس سرچشمه» قدم میزد؛ جایی که پدرِ مهندسِ خاطره در آن کار و زندگی میکرد و برای محسن نمادِ شکوه، مدرنیته و ثروت بود.
روز موعود رسید. محسن با تیپی که انگار میخواست برود خواستگاریِ ملکه انگلیس، پدال گاز را فشرد و مسافت ۲۰۰ کیلومتریِ روستا تا «شهرک سرچشمه» را به تاخت طی کرد تا رأس ساعت ۴ جلوی درِ خانهٔ مهندس حاضر باشد!
یک ربع گذشت، نیمساعت گذشت... اما خبری از خاطره نشد. دلنگران و کلافه شد و زنگِ خانه را فشرد. دختربچهٔ کوچکِ مهندس در را باز کرد. محسن با لبخندی که سعی میکرد مهربان باشد، شروع کرد به گفتگویِ بچگانه:
«سلام! چه دختر نازی! کلاس چندمی؟»
خاطرهخانم هست؟
دخترک معصومانه جواب داد: «نه عمو! خاطره سهروزه رفته پیشِ مامانبزرگم تو روستامون..
جمعه برمیگرده سرچشمه!»
همین که این جمله از دهان دخترک بیرون آمد، دنیا دور سرِ محسن چرخید. پتکِ حقیقت محکم خورد توی سرش:
خاطره در همان ساعت، توی روستا ، با یک دنیا امید و اضطراب، «سرِ چشمهٔ روستا» منتظر محسن ایستاده بود؛ و محسنِ بختبرگشته، دویست کیلومتر آنطرفتر، با کتوشلوارِ پلوخوری پشت درِ خانهٔ آنها در «شهرک مس سرچشمه» معطل مانده بود!
او تازه فهمید مقصود خاطره از «سرِ چشمه»، همان چشمه قدیمیِ روستای محسن بوده، نه نامِ این شهرک صنعتیِ دوردست! تمام آن قرار عاشقانه، بر بادِ یک سوءتفاهمِ بزرگِ جغرافیایی رفته بود.
و این بود حال و روز آقامحسن و اکوسیستمِ اطرافش...
و اینگونه، عشق محسن به فاجعهای جغرافیایی ختم شد؛ نه تنها خودش به «سرچشمه» نرسید، بلکه داستانش شد سرچشمهٔ خندههای بیپایانِ اهالی روستا!