
طبق عادت،در بلوار قدم میزدم و او را همانجا می دیدم؛ روی نیمکتی می نشست.
. دفترچهای کوچک، با مدادی کوتاه در دستش و سیگاری که همیشه نصفه میکشید. نمیدانم چرا؛ انگار عجله ای در کارش نبود.
آن روز زودتر رسیده بودم. سرحال بنظر میرسید. با لبخند اشاره کرد کنارش بشینم. میدانستم مینویسه؛ چند بار نوشتههاش را خوانده بودم، البته خطِش برام از نوشتههاش جذابتر بود.
سیگاری روشن کرد و از اوضاع این روزها گفت. گریز زد به جنگ و بعد گله کرد که مدتهاست دنبال سوژهای میگردد که به دلش بنشیند، اما پیدایش نمیکند. وقتی حرفش به اینجا رسید، به او گفتم:
«سوژ ه ها همه جا حضور دارن؛ فقط باید دقیق نگاه کنی، حتماً میبینیشون.
ساعت نزدیکِ یازده و نیم بود که ناگهان صدایی خشک و مهیب پیچید توی هوا؛ آنقدر نزدیک که هر دو از جا پریدیم.
چند ثانیه بعد، ستون دودِ سیاه از سمت هوانیروز بالا رفت؛ همان نزدیکیها. چند پرنده هراسان از شاخهها پریدند و در آسمانِ غبارآلود چرخ خوردند. زنی که کالسکهٔ بچهاش را میراند، هراسان بچه را بغل کرد و خودش را انداخت تهِ جوی کنار خیابان. بچه را به سینه چسبانده بود و خیره مانده بود به دودی که بالا میرفت.
چند دقیقه بعد، آژیرها رسیدند؛ اول آتشنشانی با آن صدای منقطع اما ممتد که راه را باز میکرد، بعد آمبولانسها با آژیرهای گوش خراش. مردم ماتومبهوت ایستاده بودند. بعضی با تلفن حرف میزدند و پسرکی پاهای پدرش را چسبیده بود و با چشمهای نگران آسمان را نگاه میکرد.
دوستم رنگ به رو نداشت. دستپاچه سیگاری روشن کرد. لبهایش میلرزید. با ناامیدی نگاهم کرد. به او گفتم:
«سوژه از این بهتر؟ بیا... همین مادر، همین پسرک، همین آژیرها... اینا هر کدام یه سوژهاند.»
چند لحظه بعد گفتم:
«اصلاً همین الان من برای تو سوژهام و تو برای من. سوژهها همیشه همینجایند ؛ وسط همین رفتارهای سادهٔ آدما.»
هر دو ساکت ماندیم. دود در آسمان میچرخید و آژیرها کمکم دور میشدند. او چیزی نگفت. دیدم دفترش را باز کرد، چند ثانیه فکر کرد و شروع کرد به نوشتن.
چند دقیقه بعد، دفترش را بست. خداحافظی کردیم و هرکدام به سمتی رفتیم. چند قدم که دور شدم، برگشتم و نیمکت خالی را نگاه کردم. فکر کردم حتما همان لحظهای که مینوشت، جایی در صفحهاش نوشته:
۲۴ اسفند ۱۴۰۴ - ساعت ۱۱:۳۰
سوژه پیدا شد.