

دیر وقت از شهر زدم بیرون. باید هر طور شده خودم را به خانه میرساندم. تا نزدیک غروب، همهچیز عادی بود؛ جاده را لودر باز کرده بود و من با نگاه ثابت به خط سفیدِ وسط، آرام میرفتم جلو. اما به ابتدای گدار که رسیدم، همهچیز عوض شد.
برفِ تازه، جاده و خط سفید را پنهان کرد. شیشه لندور را کمی پایین کشیدم؛ سوزِ سرما زد توی صورتم. برفپاککنها دیگر زور نداشتند.
تیغهها بهجای کنار زدن برف، روی شیشه لیز میخوردند و صدای غرغرشان بلند شده بود. دو سه بار پیاده شدم و شیشه را با دست پاک کردم، اما فایده نداشت؛ چند صد متر جلوتر، دوباره همهجا سفید میشد. یکمرتبه برفپاککن ایستاد و بوی سوختگی از کانالهای بخاری زد توی اتاق. موتورِ برفپاککن سوخته بود.
زدم کنار. در داشبورد یک تکه سیم برق یدکی داشتم. یک سر سیم را از لای شیشه سمت راننده به تیغه بستم و سر دیگرش را از سمت شاگرد آوردم داخل. حالا با دست، سیم را یکیدرمیان میکشیدم؛ با یک دست فرمان را میگرفتم و با دست دیگر سیم را. با همین وضعیتِ کُند و طاقتفرسا، خودم را به یک کمپ راهداری رساندم.
در زدم. کسی جواب نداد. هل دادم، باز شد. انگار از وسط جهنمِ یخزده پرت شدم توی بهشت؛ بخاری نفتی روشن بود، کتری روی آن قلقل میکرد و بوی غذای گرم توی فضا پیچیده بود. اما هیچکس نبود.
با صدایی لرزان داد زدم: «کسی اینجا نیست؟»... فقط صدای کتری میآمد.
نشستم روی پتو. چای ریختم تا به گلویم رسید، از خستگی انگار بیهوش شدم. اما خوابم طولانی نبود.
با صدای مهیبِ حرکت بهمن از جا پریدم. کوه داشت میغرید. هنوز داشتم حسابوکتاب میکردم که چطور فرار کنم، که صدای خرد شدن چوب و ورقههای ایرانیت سقف بلند شد. زیر سقف، انگار داخل تونلی بودم که تریلی از رویش رد میشد؛ صدای جرقجرقِ آهنآلات زیر بار سنگینِ برف، وحشتناک بود.
ناگهان شیشه بالای درِ ورودی شکست و تودهای برفِ فشرده مثل سنگ ریخت داخل. پنجرهها یکباره سفید شدند؛ انگار کسی پشتشان کاغذ چسبانده باشد.
سکوت که شد، فقط صدای قلبم را میشنیدم. رفتم سمت در؛ کیپ شده بود و تکان نمیخورد. راه افتادم توی اتاقها. کمپ مجهز بود؛ مخزن ۵۰۰ لیتری آب، نان خشک، خرما و روغن. خدا را شکر کردم که از گرسنگی نمیمیرم،
اما ترسِ زندهبهگور شدن رهایم نمیکرد. گوشیِ تلفنِ روی میز را برداشتم؛ بوق نداشت، فقط خشخش بود.
رادیوی روی چوب لباسی را روشن کردم. بعد از کلی کلنجار با آنتن، فقط یک ایستگاه گرفت؛ صدایی عربی که با لحنی آرام میگفت:
«المستمعین، عز و الکرام صباحکم بالخیر والعافیه...». با ناامیدی زیر لب گفتم: «معلوم نیست کجای دنیاست که دارد صبحبخیر میگوید؟»
برای اینکه دیوانه نشوم، سررسیدی پیدا کردم و شروع کردم به نوشتن.
اول نوشتم «وصیتنامه»، اما دستم خشک شد. نتوانستم. صفحه را ورق زدم و سرگذشتم را نوشتم؛ از مدرسه و دانشگاه تا همین لحظه. حین نوشتن، هقهقم بلند شد. تنهایی و وحشت، بغضم را ترکاند.
تا جایی که توان داشتم ،داد زدم بعد صدایم را کشیده و جیغ میزدم، روی زانو میکوبیدم و برای خودم مرثیه میخواندم. داشتم سبک میشدم که ناگهان... درِ انتهای انباری باز شد.
راننده لودر بود؛ یخزده و خسته. از دیدن من جا خورد.
نگاهی به بیرون انداخت و گفت: «ماشینِ دمِ کمپ مال شماست؟»
گفتم: «بله. مگه زیر بهمن نرفته؟»
با تعجب گفت: «بهمن چیه؟ چی داری میگی؟»
با خجالت پرسیدم: چرا از اینجا آمدین؟ چرا از درِ اصلی نیامدین؟»
نگاهی به من انداخت و گفت: «وقتی بخاری روشن باشه، برفِ روی ایرانیت سُر میخوره و میریزه جلوی ساختمان. در و پنجرهها الان زیر چند متر برفِ سقف رفتهاند. مجبور شدم از در پشتی بیایم.»
بیشتر خجالت کشیدم. آن حسِ مرگ، نوشتن وصیتنامه، و مخصوصاً آن گریهها و شیونها که فهمیدم راننده لودر از پشت درِ پشتی صدایم را شنیده، همگی فقط یک متر با واقعیت فاصله داشتند.
برای اینکه اثر گریهها و صدای ضجهام را کمرنگ کنم، با شرم و خجالت پرسیدم: «تلفن چرا بوق نداره؟»
گفت: «اون قدیمیه، خرابه. من با گوشیِ بیسیم کار میکنم.»
رادیو را نگاه کردم هنوز داشت با زبان غریبه «صباحالخیر» میگفت و آهنگ شاد پخش میکرد. ساعت ۴ صبح بود. من زنده بودم، بخاری روشن بود و تلویزیونِ زیر پارچه هم سالم بود. تمام آن شب را در دنیایی از توهمِ مرگ گذرانده بودم.
در حالی که زندگی، آرام و بیصدا، پشت درِ پشتی جریان داشت.