
روی نیمکت چوبی نشسته بودم. سایهٔ خنک درخت ها و بوی چمنِ تازه نمناک، حالِ آدم را حسابی جا میآورد. نگاهم رفت ، سمتِ درِ ورودی پارک. نگهبان روی صندلی فلزیِ زنگزده جلوی کیوسک لم داده بود. همان موقع پسرکی با کلمنِ قرمز روی دوش از در وارد شد:
ـ آلاسکا... آلاسکا!
نگهبان فقط سری تکان داد. پسرک رفت جلو و با همان دستی که بندِ کلمن را چسبیده بود، اسکناسِ کهنهای را توی دستِ نگهبان گذاشت و بیدردسر رفت سمتِ بچهها.
پشتِ سرِ پسرک، علی با یک ساکِ دستیِ جمعوجور از راه رسید. هفت سالی میشد ندیده بودمش؛ از وقتی رفته بود فرنگ. بلند شدم، بغلش کردم. بعد از احوالپرسی دیدم پوزخندی گوشهٔ لبش نشسته. سرش را چرخاند سمتِ اتاقک نگهبانی و یواشکی گفت:
ـ صحنه رو دیدی؟ عجب...!
ساکش را گذاشتم صندوقعقب. سوار شدیم تا برسانمش فرودگاه؛ سرِ راه هم میخواست مدارکش را از یک اداره تحویل بگیرد.
هنوز به چهارراه نرسیده بودیم که افسر راهنمایی با اشاره دست فرمانِ ایست داد. مدارک را گرفت، چرخی دورِ ماشین زد و به لاستیکهای صاف گیر داد:
ـ لاستیکت صافه، معاینهٔ فنی هم نداری.
دستش که رفت سمتِ سررسیدِ جریمه، پیاده شدم. بدون حرف، یک اسکناسِ درشت را لای مدارک گذاشتم و دادم دستش. با مهارتی خاص، پول را چپاند توی جیبِ پیراهنش، کلاهش را صاف کرد و مدارک را پس داد:
ـ تا فردا کارتِ معاینهات را ردیف کن.
پشتِ فرمان نشستم. علی خیره شده بود به شیشهٔ جلو؛ ساکتِ ساکت. بعد سرش را چرخاند سمتم، ابروهاش بالا رفت.کج خندی زد و گفت:
ـ رفیق، تو هم خوب کاربلد شدی!
خندیدم، اما خندهام روی صورتم خشکید.
جلوتر، دورِ میدانِ روبهروی بیمارستان، ترافیک قفل شد. تابلوی سفید «پایان ساعت ملاقات» به نردهها چسبیده بود. خانوادهای با بقچه و ساکِ دستی التماس میکردند. مردِ خانواده با کلاهِ پشمی رفت جلو؛ دستش از لای میلهها رفت طرفِ دستِ دربان. چند ثانیه بعد، درِ آهنی تق صدا کرد و باز شد.
علی حتی یک کلمه هم حرف نزد؛ اما نگاهش سنگینتر و عمیق تر شد.
از جلوی سردرِ دانشگاهِ قدیمی که رد شدیم، علی سرش را چرخاند سمتِ پلههای سنگی و تابلوی رنگورورفتهاش. نگاهش چند لحظه روی پلهها قفل شد؛ انگار دنبال چیزی میگشت. باز هم چیزی نگفت؛ فقط اخمهایش رفت توی هم.
خروجیِ شهر، جاده دوتکه میشد؛ باند سمت راست کندرو بود و مخصوص سواریها؛ باند چپ برای ماشینهای سنگین. ابتدای باند کندرو، تابلوی گردِ فلزی با خطِ درشتِ قرمز نشسته بود:
«ورود خودروهای سنگین ممنوع»
هنوز نگاهمان روی علامتِ تابلو بود که غرشِ سهمگینِ تریلی، آسفالت را لرزاند؛ یک تانکرِ نفتکشِ غولپیکر با سرعتی جنونآمیز از بیخِ گوشمان توی همان باندِ کندرو سبقت گرفت و رد شد.
بوی تندِ نفت، همراه با دودِ سیاه گازوئیل و گردوخاک، همه جا را پر کرد. پا گذاشتم روی ترمز تا غبار فرو بنشیند.
وقتی گردوغبار کم شد و چراغهای تانکر از پشتِ دود بیرون زد، چشممون افتاد به تهِ بدنه تانکر؛ درست وسطِ اون بدنه سیاه و کثیف، یه کادر سفیدِ دایره ای بود، که رویش، با خطِ مشکی و درشت نوشته بود:
«کی به کیه... دو دو تا، پنجتا!»
هیچکدام حرف نزدیم. علی سرش را تکیه داد به شیشه. من ماندم و جاده، و آن کادرِ سفید که مثل داغی بر پیشانی، در ذهنم حک شد و تا خودِ فرودگاه رهایم نکرد:
کی به کیه... دو دو تا، پنجتا.