ظهرِ یک روزِ داغِ تابستان بود. همه راه افتادیم سمت «حوض بزرگ» پشت باغ؛ گودالی عمیق و ترسناک که وسط رودخانه، پشت یک سد کوچک درست شده بود. جایی که در عین ترسناکی، محبوبِ تمام بچهها بود.
بالای آبگیر یا همان حوضچه، سنگ سیاه و شیبداری بود که نصفش زیر آب پنهان بود. بچههای بزرگتر از همانجا مثل قهرمانهای شنا، خودشان را به قسمت عمیق پرتاب میکردند. هرچه از سنگ پایینتر میآمدی، آب کمعمقتر میشد تا میرسید به جوی آرامی که بیصدا به سمت باغها میرفت.
من خیلی کوچک بودم و نمیتوانستم پابهپای دیگران راه بروم؛ خواهرم و برادرم نوبتی مرا بغل میکردند تا بالاخره رسیدیم. بچهها فوراً لباسها را پرت کردند و پریدند تو آب.
خواهرم مرا برد روی همان سنگ سیاه. لباسم را درآورد و اول با ظرف، آب خنک رودخانه را روی سر و صورتم ریخت. بعد صابون آورد و بدنم را حسابی کفمالی کرد. گفت: «بلند شو عزیزم، بقیهات را هم صابون بزنم.»
اطاعت کردم! اما هنوز درست روی پاهایم نایستاده بودم که یکمرتبه پاهایم روی کف صابون لیز خورد؛ گویی روی یخ قدم گذاشته باشم.
یکهو سُر خوردم! مثل یک تخته صاف، پرتاب شدم وسط قسمت عمیقِ حوض؛ جایی که حتی بچههای نترس هم جرئت نزدیک شدن به آن را نداشتند.
توی تاریکی و خنکایِ کفِ حوض، فقط صدای خفهی جیغهای خواهرم را میشنیدم که مدام نامم را فریاد میزد. همه شنا را رها کرده بودند. هیاهو بود، صدای آب بود، اما من فقط پایین میرفتم. آب میخوردم، چشمهایم میسوخت و دنیایم هر لحظه سردتر و تاریکتر میشد.
نمیدانم چطور شد! شاید دست و پا زدنهای بیاختیارم بود، شاید شانس، یا شاید یک معجزه! به هر سختی بود، روی شنهای نرمِ کفِ آبگیر دست و پا زنان و کشانکشان خودم را به طرف قسمت کمعمق کشیدم.
کمی بعد، سرم را از آب بیرون آوردم و با تمام جانم نفس کشیدم. درست جلوی چشمهای اشکآلود خواهرم، از جای برخاستم.
اشک و لبخندش با هم قاطی شده بود؛ هم گریه میکرد و هم میخندید. بچهها با خوشحالی دویدند سمتم. شکمم از آنهمه آب خوردن، مثل یک بادکنک ورم کرده بود و چشمهایم از سوزش سرخِ سرخ بود، اما «زنده» ماندم!
خواهرم مرا محکم در آغوش گرفت و فقط خدا را شکر میکرد. هنوز هم بعد از اینهمه سال، هر وقت یاد آن لحظه میافتد، بیاختیار میگوید: «خدا را شکر...»