
چند بار در زندگیام مرگ را از فاصلهای بسیار نزدیک دیدهام؛ آنقدر نزدیک که انگار لمسش کرده باشم.
یکبار در زمستانی سرد، آخر شب از سفر برگشته بودم. بخاری نفتی روشن بود. کمی شعلهاش را بیشتر کردم، شام مختصری خوردم و کنار همان بخاری دراز کشیدم و مشغول تماشای تلویزیون شدم.
گرمای اتاق و خستگی راه دستبهدست هم دادند و خوابم برد؛ بیآنکه تلویزیون را خاموش کنم.
اما نمیدانستم لولهٔ بخاری گرفته است و باد، دود را آرامآرام به داخل اتاق میآورد.
نفس کشیدن کمکم سخت میشد و من در کنار همان بخاری که باید گرمم میکرد، آرامآرام به سویی میرفتم که دیگر بازگشتی نداشت.
در میان همان خاموشیِ سنگین، ناگهان صدایی بلند شد؛
خشخش ممتد تلویزیون بعد از پایان برنامهها، همراه با صفحهٔ برفکی.
همان تلویزیونی که اگر خاموشش کرده بودم، شاید امروز من تعریفکنندهٔ این خاطره نبودم.
با وحشت از خواب پریدم. چند ساعت گذشته بود.
اتاق سیاهِ سیاه بود و هوا سنگین و خفه. سرفه پشت سرفه آمد و تازه فهمیدم چه اتفاقی افتاده است.
اگر همان صدای خشخش بیدارم نکرده بود،
شاید آن شب خوابم دیگر بیداری نداشت.