
آن ترم، چند شبی بود هماتاقیام رفته بود شهرستان و من تنها توی اتاق مانده بودم. حسن را صدا زدم بیاید پیش من بخوابد. با هم رفیق بودیم. اهل شوخی بود، خوشبرخورد بود و خیلی زود با آدم صمیمی میشد. آمد، کمی حرف زدیم و بعد خوابیدیم.
نمیدانم نصفشب بود یا نزدیک صبح که با یک صدای خفیف بیدار شدم. چشم که باز کردم، دیدم حسن شدید دستوپا میزند و زیر لب چیزهای نامفهومی میگوید. طوری تقلا میکرد انگار یکی پاهایش را طرف پایین میکشد و او سعی دارد خودش را رها کند. بالای سرش رفتم، سعی کردم بیدارش کنم. بیدار نشد، ولی یکمرتبه آرام شد.
بعد از تخت آمد پایین. چشمهایش هنوز بسته بود، اما آرام و بیصدا راه میرفت. اول خیال کردم میخواهد برود دستشویی، ولی از اتاق زد بیرون.
رفتارش عادی نبود. از جا بلند شدم و پشت سرش رفتم. توی راهرو، زیر نور زرد و سفیدِ بیرمق خوابگاه، همانطور با چشمهای بسته جلو میرفت. نه به درها نگاه میکرد، نه به تابلوها. فقط راه میرفت. من هم با فاصله دنبالش میکردم که حضورم را نفهمد.
از پلهها پایین رفت و رسید به اتاق نگهبانی. در نیمهباز بود و نور، مثل یک ستون، به بیرون میتابید. حسن رفت داخل. من پشت پنجره ایستادم و از گوشهای سرک کشیدم.
نگهبان پشت میز نشسته بود. حسن رفت روبهرویش نشست، گوشی تلفن را برداشت و شمارهای گرفت. چند لحظه بعد شروع کرد با کسی حرف زدن. لحنش عادی بود؛ انگار با یکی از رفیقهایش تماس گرفته باشد. فقط چیزی که تنم را لرزاند این بود که اسم طرف را میشناختم: اسم یکی از دانشجوها بود که مدتی قبل مرده بود.
حسن گوشی را گذاشت. نگهبان از کشوی میز یک دسته کارت بیرون آورد. بعد هر دو شروع کردند به ورقبازی. نه تعجبی در کار بود، نه حرف زیادی. فقط صدای آرامِ بر زدنِ کارتها بود و گاهی خندهای کوتاه.
خیلی نمیدانم چقدر آنجا ایستادم. شاید چند دقیقه، شاید بیشتر. فقط ماتِ بازیشان شده بودم.
وسط بازی، نگهبان دست برد توی جیب پیراهنش. یک برگهی تاخورده درآورد و گذاشت روی میز. هر دو خم شدند و نگاهش کردند، بعد زدند زیر خنده.
وسوسه شدم ببینم روی برگه چه نوشته. کمی جلوتر رفتم و دقت کردم.
وسط برگه یک دایرهی بزرگ کشیده بودند. داخلش اسم دو نفر را با ماژیک نوشته بودند؛ اما اسم من بیرونِ دایره به چشم میخورد.
چشمم که به اسم خودم افتاد، وحشت مثل برق گرفتم.
برگشتم و دویدم طرف پلهها. جرأت نکردم سوار آسانسور شوم. چهار طبقه را بدو رفتم بالا. وقتی رسیدم به واحدمان، دستم میلرزید. در را باز کردم، خشکم زد.
حسن روی تختِ دوستم دراز کشیده بود و نفسنفس میزد. پیشانیاش خیس عرق بود و بوی تند عرق توی اتاق میآمد.
خیلی آرام خودم را انداختم روی تخت. بعد از آن دیگر چیزی نفهمیدم.
صبح زود بیدار شدم. چند دقیقه همانطور روی تخت ماندم و ماجرای دیشب را توی ذهنم مرور کردم. بعد نگاهی به حسن انداختم. راحت خوابیده بود؛ نه خروپفی، نه حرفی.
سرم کمی درد میکرد. چون کلاس داشتم، زود آماده شدم و از خوابگاه زدم بیرون. وقتی از جلوی نگهبانی رد میشدم، ناخودآگاه نگاهم افتاد داخل اتاق. گوشهی میز، یک دسته کارت دیده میشد.
سر کلاس، تمام فکرم پیش همان ماجرا بود. منتظر ماندم کلاس تمام شود. هماتاقیام را که دیدم، بازویش را گرفتم و کشیدمش گوشهی راهرو.
گفتم:
ـ دیشب کجا رفته بودی؟ من و حسن را تنها گذاشتی، نصفهجان شدم. به خدا نزدیک بود سکته کنم.
خندید و گفت:ـ میخوای بگی رفته توی نگهبانی، ورق بازی کرده و به یک برگه خندیده؟
شقیقههایم درد گرفت.
گفتم: تو از کجا اینو میدانی؟
گفت:شبی که تو رفته بودی شهرستان، حسن مهمان من بود. برای من هم همین ماجرا پیش آمد.
چند لحظه ساکت ماند. بعد گفت:تا حالا چیزی بهت نگفته بودم که نترسی.
پرسیدم: این اسمها یعنی چی؟
گفت:هر کس یک بار این چیزها را ببیند، اسمش میآید توی آن برگه.
گفتم:ـ اینها یعنی چی؟ اسم من چرا توی لیستش بود؟
شانه بالا انداخت:
ـ نمیدانم. حسن خودش یادش نمیماند. نگهبان هم انگار خوشش میآید سر به سرش بگذارد. زیاد درگیرش نشو.
وارد اتاق که شدیم، حسن رفته بود؛ اما یک یادداشت روی میز گذاشته بود:
«سلام. ببخشید دیشب مزاحم شدم. حتماً نذاشتم راحت بخوابی. سعی میکنم جبران کنم. قربانت، حسن.»
***
چند روز بعد، نگهبان جلوی اتاقش ایستاده بود. تا چشمش به من افتاد، لبخند زد و دستش را دراز کرد. ناچار دست دادم. گفت:
ـ امشب ساعت دو، بیا اتاق نگهبانی. حسن هم میآید. دور هم یک دست ورق بزنیم.
تعجب کردم:
ـ حسن؟ او که برگشته خوابگاه خودشان.
نگهبان لبخندش کمکم محو شد. سرش را نزدیک آورد و آرام گفت:
ـ خودش نمیآید… ولی خوابش میآید. من که خبرت کردم. برای کارِ حسن بهتر است تو هم باشی.
سرم سوت کشید. کمی عقبعقب رفتم و بدون حرف پلهها را بالا رفتم.
از آن شب به بعد، هر وقت از راهروی همکف رد میشوم، نگاهم را از درِ نیمهباز نگهبانی میدزدم. اما گاهی، صدای آرامِ بر زدنِ کارتها از آنجا میآید. و هر بار حس میکنم کسی منتظر است تا آن صندلیِ خالیِ پشت میز، بالاخره پر شود.