
بچههای امروزی فکر میکنن بدشانسی یعنی تموم شدن شارژ گوشی وسط بازی یا قطع شدن وایفای.
اما من یه روز نحس واقعی رو تو کلاس پنجم تجربه کردهم؛ روزی که زمین و زمون دست به دست هم داده بودن تا حالمو بگیرن.
کلاس پنجم بودم. آذرماه بود و هوا بشدت سرد. شب قبلش کمی بارون باریده بود و صبح همهچی یخ زده بود. از پنجره که نگاه کردم، تا آفتاب روی برگهای مونده روی درختان میتابید، برگها شروع میکردن به افتادن. چه منظره جالبی شده بود.
لباس گرم پوشیدم و به قصد مدرسه زدم بیرون. دستهامو کرده بودم تو جیب کاپشنم و تندتند میرفتم تا سرما کمتر اذیتم کنه. همهجا یخبندون بود. سر یه پیچ، پام لیز خورد و چون دستهام تو جیبم بود، مثل یه قالیچه پیچیدهشده، محکم کوبیده شدم رو زمین. صدای برخورد پشتم با یخ، تو گوشم پیچید. با بدبختی و تقلای زیاد همین که بلند شدم، دیدم چند نفر زدن زیر خنده.
منم که عصبانی بودم، توپیدم: «مگه مرض دارین میخندین؟ تحفهها!»
یکیشون اومد طرفم، درست همون لحظهای که خم شده بودم مدادمو بردارم و هنوز دستم بهش نرسیده بود. با یه شوت مداد رو پرت کرد اون طرف. اسمش مجید بود؛ همون پسری که همیشه لیدر گروه بود. قدش از من بلندتر بود و هیکلشم چاقتر.
گفتم:چرا این کار رو میکنی؟ هیچی نگفت. دوباره خواستم مدادم رو بردارم، باز شوتش کرد. خلاصه کارمون رسید به فحش و کتککاری. یه سیلی و یه مشت زد و چند تا اردنگی که با چالاکی دو تاشو رد دادم، ولی یه سیلی، یه مشت و دو تا اردنگی رو خورده بودم.
برای جبران، دست بردم که سنگی از زمین بلند کنم و بترسونمش. اما هر تکهسنگ و سنگریزهای رو که خواستم بردارم، انگار با چسب یکدوسه به زمین چسبیده بود.
انگشتام کرخ شده بود و هر چی تلاش کردم، سنگی به دستم نیومد. مجید هم از فرصت استفاده کرد و چون دولا بودم، باز یه اردنگی و یه مشت محکم دیگه کوبید به پشتم.
تا اینجا شد یه سیلی، دو تا مشت و سه تا اردنگی.
دیگه نایی نداشتم. آخرش بچهها به دادم رسیدن و جدامون کردن.
با ناراحتی، در حالی که دلم پر بود، رفتم سر کلاس و نشستم سر جام. جای سیلی، مشتا و اردنگیا هنوز مورمور میکرد.
معلم اومد، ریاضی درس داد و بعد رفت سراغ پرسیدن درس قبلی. شانس آوردم از من نپرسید؛ بلد بودم ولی اصلاً حوصله جواب دادن نداشتم.
از دانشآموزی که دقیقاً ردیف جلوی من نشسته بود سؤال کرد، اونم نتونست جواب بده. معلم سؤالی دیگه پرسید، بازم نتونست.معلم هم عصبانی شد و گچ بزرگی رو که تو دستش بود محکم پرت کرد طرف دانشآموز. نشونهگیریاش خوب نبود؛ گچ از کنار گوشش رد شد و دقیق خورد وسط پیشونیم. ضربه محکم بود.
دستم رو گذاشتم رو پیشونیم، درد امونمو برید، اما برای حفظ غرورم گریه نکردم. فقط تو دلم گفتم:عجب روزی شده ها!
معلم اومد طرفم و با یه معذرتخواهی دوباره رفت سر درس. منم تا آخر وقت، هم بهخاطر زمین خوردنم و اون یه سیلی و دو مشت و سه اردنگی مجید و هم بهخاطر اون گچ، فقط بغض کرده بودم.
زنگ تفریح شد. چون هوا کمی گرم شده بود، بچهها تو حیاط فوتبال بازی میکردن و بقیه دورشون جمع شده بودن. منم یه گوشه وایستاده بودم؛ هم آفتاب بگیرم، هم بازی رو ببینم. ظاهراً نگاهم به بازی بود، اما فکرم به اتفاقایی بود که از صبح برام افتاده بود. یهو یه شوت سنگین مثل گلوله اومد و محکم خورد تو صورتم. دراز به دراز افتادم رو زمین. صورتم میسوخت و گوشم سوت میکشید.
بچهها ریختن دورم و بلندم کردن. اون پسری که شوت زده بود، دنبالم اومد و هی معذرتخواهی میکرد. بهش گفتم: «تو گناهی نداری.» بعد با خودم گفتم: امروز انگار قرار نبود روز خوبی برام باشه.
اون اتفاقات قبلی به کنار، این یکی واقعاً قوز بالای قوز بود. کاش زودتر این روز نحس بدون اتفاق دیگهای تموم بشه.
وقتی زنگ آخر رو زدن و از مدرسه اومدم بیرون، یه نفس راحت کشیدم. اما همین که رسیدم دم خونه و دستم رفت رو کلید آیفون، برق گرفت و حسابی لرزوندم؛ آیفون قدیمی بود و گاهی برق میداد. در که باز شد، خسته و کوفته پام رو گذاشتم تو خونه و از اول، اتفاقا رو یکییکی شمردم.
الان که به اون روز فکر میکنم، میفهمم بدشانسی واقعی نه شارژ تمومشده بود، نه وایفای قطعشده؛ بدشانسی یعنی یه روز سرد پاییز که از صبح تا شب، همهچی دست به دست هم بده تا حالت رو بگیرند.