
ماشینِ صفر بود. بوی پلاستیکِ بازنشدهی صندلیهای نو توی فضای کابین میپیچید. پشتِ فرمان نشستم، دستهایم را روی چرمِ سردِ فرمان گذاشتم و چند لحظه فقط سکوت کردم. نه فیلمی از رنجهایم از جلوی چشمم رد شد، نه برای شکرگزاری ادا و اطوار درآوردم؛ فقط یک خوشحالیِ دلچسب بود.
داخلِ کوچه، همسایهها جمع شده بودند. تبریکهای معمول، پرسش از قیمت و مدل و آن نگاههای کنجکاوِ همیشگی. لبخند زدم و سر تکان دادم.
پیرزنِ سرِ کوچه، تکیهداده به عصایش، گوشهای ایستاده بود. راه رفتن برایش سخت بود. وقتی به او رسیدم، ساکت بود. فقط نگاهم کرد. نه لبخند زد و نه شلوغ کرد. جلو آمد، دستش را گذاشت روی درِ ماشین و خیلی آرام گفت: «مادر، الهی ذوقش رو بزنی…»
جمله کوتاه بود، اما مثلِ یک شوک ناگهانی در ذهنم عمل کرد. تمامِ آن دوندگیها، استرسِ قسطها، ترسِ خط افتادن روی بدنه و چشموهمچشمی، در یک لحظه کنار رفت. آن پیرزن، برخلافِ بقیه، از «خودِ ماشین» حرف نزد؛ او داشت دعا میکرد من از داشتنش ذوق بزنم.
حالا که سالها گذشته و او دیگر نیست، هر بار که پشتِ فرمان مینشینم، قبل از اینکه حرکت کنم، آن لحظه توی ذهنم تکرار میشود: «ذوقش را بزن.»
بقیه همهاش حاشیه است؛ لذت بردن از چیزی که برایش جنگیدی، تنها چیزی است که بعد از مرگِ آدمها و قدیمی شدنِ ماشینها باقی میماند.