کلاس تمام شد و سر و صدای دانشجوها توی راهرو. پیچید،مرتضی ساعت بعد هم کلاس داشت، اما دلش جای دیگری گیر بود؛ عشق ویدا کلاس و درس نمی‌شناخت.
خوب می‌دانست ویدا اگر پایش از درِ دانشکده بیرون برود، یک‌راست می‌رود سمت خیابان، همان ایستگاه تاکسیِ جلوی دانشگاه تا ماشین بگیرد و برود خانه.
معطل نکرد. پله‌ها را دوتا یکی طی کرد، دوید سمت پارکینگ و مثل برق پرید پشت فرمان. استارت زد و گاز داد و خودش را رساند جلوی در اصلی. از دور ؛ ویدا را دید که با چند تا از هم‌کلاسی‌هایش ، گرم صحبت بود.
مرتضی کلاج را ول کرد، دست انداخت توی فرمان و بی‌هوا ماشین را کج کرد درست وسط صف تاکسی‌ها.
راننده تاکسی اولی داغ کرد، پیاده شد و با اخم آمد جلو که سر و صدا راه بیندازد. مرتضی زرنگی کرد؛ طوری که دخترها نبینند، لبخندی زد، دست کشید به ریش نداشته‌اش، بعد دست گذاشت روی سینه و یواش گفت: «به خدا، آشناین دایی... نوکرم، دمت گرم، یه دقیقه هوامو داشته باش.»
راننده تاکسی نگاهی به سر و وضعش انداخت، سری جنباند، زیر لب غرغری کرد و دوباره نشست پشت فرمان.
ویدا از دوستانش خداحافظی کرد و برگشت سمت ماشین‌ها که چشمش به ماشین مرتضی افتاد. مرتضی شیشه را داد پایین و با صدای رسا گفت: «بفرمایید! بفرمایید سوار شید.»
ویدا با تردید نگاهی به دوستانش انداخت و با تعارفِ مرتضی، همگی راه افتادند سمت ماشین. ویدا زرنگی کرد و رفت عقب، درست نشست پشت سر مرتضی تا چشم‌درچشم نشوند. یکی از دخترها نشست جلو و آن دو هم بغل دست ویدا جا گرفتند.
ماشین که راه افتاد، مرتضی برای اینکه سکوت سنگین نشود، بحث درس و مشق را پیش کشید؛ از استاد فلان گفت، بعد پرید به ماجراهای دانشگاه.
دخترِ صندلی جلو گاهی جوابی میداد و در بحث شریک می‌شد، اما ویدا از توی آینه وسط، فقط با وقار گوش میداد و لبخند می‌زد؛ تمام حواسش این بود که پیش بقیه سوتی ندهد و رفقایش بو نبرند که قصه چیست.
کمی که جلو رفتند، دختر جلویی رو کرد به مرتضی: «ببخشید آقا، ما همین‌جا پیاده می‌شیم. دستتون درد نکنه.»
ـ «خواهش می‌کنم، بفرمایید.»
دختر دست برد توی کیفش و کرایه را گرفت جلو. مرتضی تعارف کرد: «اختیار دارید خانم، بفرمایید... من که کرایه نمی گیرم!»
با وجود اصرار، پول را نگرفت. دخترها پیاده شدند، درها با یک «تَق» همزمان بسته شد و ماشین راه افتاد. همین که چند متری دور شد، مرتضی با هر دو دست کوبید روی فرمان و نعره کشید: «ای جانم! ویدا... مال خودمی، بالاخره می‌گیرمت!»
قند توی دلش آب شد: «آخ چه روزی بود امروز... چه کار کردم من! عشقمو نشوندم تو ماشینم!»
دستش بی‌اختیار رفت سمت ضبط. ولوم را تا ته پیچاند و با دو دست روی فرمان ضرب گرفت. سرش را تکان داد و با صدای رسا، انگار که عاقد وسط مجلس نشسته باشد، شروع کرد:
«دوشیزهٔ مکرمه، سرکار خانم ویدای عزیز... آیا وکیلم شما را به عقد دائم و همیشگیِ آقا مرتضی درآورم؟»
بعد خودش با شیطنت جواب داد: «عروس رفته دانشگاه گل بچینه!»
دوباره خندید و با صدای کلفت‌تر خواند: «برای بار دوم عرض می‌کنم... دوشیزهٔ مکرمه، معظمه، ویدا خانم... آیا وکیلم؟»
خودش گفت: «عروس رفته گلاب بیاره!»
بار سوم صدایش را نازک کرد، عشوه ریخت و مثل دخترهای دم‌بخت پچ‌پچ کرد: «با اجازهٔ بزرگ‌ترها... بله!»
جیغی از سر ذوق کشید. صدای نوار را بلندتر کرد. به جای ساقدوش و قوم‌وخویش داماد، تندتند روی فرمان دست زد و هم‌صدا با خواننده فریاد کشید:
«شرم و حیا مالِ نوعروسه... اما باید دومادو ببوسه!»
بعد گونهٔ راستش را چرخاند به طرف صندلی خالی کنارش: «بیا، خجالت نکش، ببوس دیگه!»
دوباره شانه‌هایش را بالا و پایین انداخت و بشکن زد: «حالا همه دستا بالا، می‌ریم بندری!»
ریتم تند نی‌انبان و تمپو کابین ماشین را لرزاند. مرتضی پشت فرمان مثل اسپند روی آتش بالا و پایین می‌پرید؛ با یک دست فرمان را می‌گرفت، با دست دیگر لنگ قرمزش را از روی داشبورد برداشت ، از پنجره داد بیرون و توی هوا چرخاند و رقصید. حس می‌کرد داره پشت سر کاروان عروسش بوق می‌زند و می‌رود.
رسید سرِ چهارراه و پشت چراغ قرمز ترمز زد.
یک پراید بغل‌دستش ایستاده بود. پسری هم‌سن و سال خودش شیشه را پایین داده بود و با خنده تماشایش می‌کرد. داد زد: «چیه رفیق؟ خیلی کوکی! بگو ببینم چی شده ما هم شاد بشیم؟»
مرتضی که هنوز شانه ها را میلرزاند، با خنده فریاد زد: «داداش امروز عشقمو سوار کردم! نمی‌دونم از خوشحالی چه کار کنم!»
پسرِ پرایدی نگاهی به داخل ماشین انداخت، خنده‌اش بیشتر شد و گفت: «خب دمت گرم داداش، ولی تو که عشقتو سوار کردی، لااقل می‌گفتی بیاد جلو بغل دستت بشینه صفا کنی؛ چرا نشوندیش اون پشت؟!»
مرتضی چند ثانیه با همان لبخند به تکان دادنِ شانه‌هایش ادامه داد و با لب و دهانش ادای صدای نی‌همبون درمی‌آورد: انگشتانش را انگار روی نی تکان میداد «دی‌دیرین... دیرین...»
یکهو مغزش سوت کشید. جمله‌ی پسر مثل یک سطل آب یخ ریخت روی سرش: «چرا نشوندیش اون پشت؟!»
رقص روی هوا خشکید زبانش قفل شد. مثل برق‌گرفته‌ها، آرام ، طوری که انگار می‌خواهد به یک مارِ زنگی نگاه کند، گردنش را چرخاند سمت صندلی عقب.
سرش سوت کشید؛ قلبش ایستاد.
ویدا کز کرده بود درست پشت صندلی راننده؛ کیفش را سفت چسبانده بود به سینه‌اش و ز خجالت و شرم، زل زده بود به روبرو.
مرتضی هنوز آخرین صدای مسخره‌ی «دی‌دیرین...» توی دهانش ناتمام مانده بود که یک‌باره مثل شمع آب شد. دستش شل شد. آرام سرش را گذاشت روی فرمان. دنیا دور سرش می‌چرخید. با صدای گرفته و لرزان گفت:
«ویدا خانم... ببخشید... خاک تو سرم . شرمنده‌ام...
چند ثانیه سکوت سنگینی کابین را پر کرد. مرتضی یک مرتبه سرش را از روی فرمان برداشت، انگار که یک حرف تازه یادش آمده، ابروهایش را گره زد، قیافه‌ای جدی و طلبکارانه به خودش گرفت و گفت:
«ویدا! تو چرا این‌جوری منو رسوا می‌کنی؟!»
ویدا خودش را از پشت صندلی کشید و آمد درست وسط صندلی عقب نشست.
توی آینه وسط، نگاهش قفل شد توی چشم‌های از حدقه درآمده‌ی مرتضی. لبخند شیطنت‌آمیزی گوشهٔ لبش نشست، سرش را کج کرد سمت شیشه و آرام گفت: «من... کمی جلوتر پیاده می‌شم.»
بعد دوباره برگشت، نگاهش را توی آینه انداخت و در حالی که خنده‌اش را به‌زور پشت دستش پنهان می‌کرد، گفت:
«تازه... من باید از تو بپرسم چرا این‌جوری منو رسوا می‌کنی؟! مگه من چی‌کار کردم که تو رسوا شدی؟
!»مرتضی هنوز مات نگاهش می‌کرد. ویدا کیفش را روی پایش جابه‌جا کرد و خیلی مودبانه گفت:
«نه دیگه… مگه وکیلم نبودی؟ بگو ببینم مَهرِیه ام چی بود؟… چندتا سکه بود؟
