یکی از نکاتی که از کتاب عادتهای اتمی یاد گرفتم، مفهوم بهبودهای ۱ درصدی بود.
🚴 جیمز کلیر از رویکردی میگه که «دیو بریلزففورد»، سرمربی تیم دوچرخهسواری بریتانیا، ازش استفاده کرد؛ اینکه به جای دنبال کردن تغییرات بزرگ، تمام عواملی که روی عملکرد تیم اثر میذاشتن رو شناسایی کنن و هر کدوم رو فقط ۱٪ بهتر کنن؛ از راحتتر کردن زین دوچرخه و افزایش چسبندگی لاستیکها گرفته تا گرم نگه داشتن عضلات ورزشکاران، استفاده از لباسهای آیرودینامیکتر و حتی انتخاب بالش و تشک مناسب برای خواب بهتر. نتیجه؟ تیمی که سالها موفقیت خاصی نداشت، به یکی از پرافتخارترین تیمهای دوچرخهسواری دنیا تبدیل شد و در سالهای متوالی مدالهای المپیک و قهرمانی تور دو فرانس رو به دست آورد.

💡 این ایده باعث شد به منابع انسانی از یه زاویه دیگه نگاه کنم. به نظرم منابع انسانی، بیشتر از اینکه یه فانکشن باشه، مجموعهای از خدماته؛ خدماتی که همکارها هر روز ازشون استفاده میکنن. از جذب و استخدام گرفته تا آنبوردینگ، خدمات آفیس، آموزش، قراردادها، پرداخت حقوق، تجهیزات، ارتباطات داخلی و دهها سرویس دیگه.
💡 چیزی که توی منابع انسانی زیاد میبینیم، اینه که سریع سراغ پروژههای «بازطراحی» میریم؛ مثلاً بازطراحی نردبان شغلی یا فرآیند جذب. ماهها براش وقت میذاریم و در نهایت، اگر همهچیز خوب پیش بره، یه خروجی مفصل تحویل میدیم که اجرای اون هم برای سازمان و هم برای آدمها، کلی زمان و انرژی میبره. البته بعضی وقتها چنین پروژههایی لازمن، اما به نظرم همیشه بهترین راهحل نیستن. شاید به جای اینکه مدام دنبال پروژههای بزرگ و بلندمدت باشیم تا چیزی برای ارائه به سازمان داشته باشیم، بهتر باشه رویکرد بهبودهای ۱ درصدی رو به شکل مستمر دنبال کنیم و بذاریم نتایج، خودشون در بلندمدت حرف بزنن. اینطوری تغییرها هم برای افراد ملموستره و هم اثرش رو مستقیم توی تجربه روزمره کاریشون حس میکنن.
مثلاً ممکنه:
🔹 به جای اینکه کل فضای دفتر رو ریدیزاین کنیم، فقط چینش فضا یا امکانات رو کمی بهتر کنیم تا تجربه کار کردن توی محیط دلپذیرتر بشه.
🔹 به جای اینکه از صفر یه نردبان شغلی طراحی کنیم، گفتوگوهای یکبهیک رو بر اساس یک فریمورک مشخص و منظم شروع کنیم.
🔹 به جای بازطراحی کامل فرآیند آنبوردینگ و اضافه کردن گیمیفیکیشن، کیفیت تجهیزات تحویلی یا سرعت تحویل اونها رو بهتر کنیم.
🔹 و دهها بهبود کوچیک دیگه...
برای اینکه چنین رویکردی جواب بده، به نظرم دو چیز لازمه:
1️⃣ ذهنیتمون رو از «پروژههای بزرگ» به سمت «بهبود مستمر خدمات» تغییر بدیم و بدونیم این مسیر، به حمایت رهبران سازمان هم نیاز داره.
2️⃣ یه چرخه دائمی از مشاهده، تحلیل، اقدام و بازخورد بسازیم تا آدمها هم در فرآیند بهبود مشارکت کنن و ایدههای متنوعتر و مؤثرتری شکل بگیره.
در نهایت، فکر میکنم سازمانها بیشتر از اینکه به چند پروژه تحول بزرگ نیاز داشته باشن، به یک ذهنیت بهبود مستمر نیاز دارن؛ اینکه همیشه از خودمون بپرسیم:
«این هفته، اون ۱٪ بهتر شدن کجاست؟»
📚 منابع:
• https://medium.com/@priyankapaani/how-a-1-daily-improvement-can-change-your-life-a20825906deb