کمالگرایی راهی برای پنهان شدن است.
عالی ویژگی قابل دستیابی یک جلسه است. زمانی که یک نفر میگوید «این عالیست».
عالی مدرن: هواپیمایی که سقوط نکند، اتوبوسی که به موقع محل را ترک کند. عمل جراحی دریچه که با موفقیت انجام شود و برنامه کامپیوتری که خراب نشود. اینها پایههای جهان ما هستند.
کمالگرایی راهی برای مورد سرزنش قرار دادن دیگران به دلیل برآورده نکردن استانداردهایی تخیلی است. یا سرزنش خودمان به عنوان راهی برای پرهیز از انجام کار.
کمالگرایی نتیجهای را متصور میشود که قابل دستیابی نیست. به همین دلیل به آنها کمالگرا میگویند. زیرا پشت غیر ممکن مخفی میشوند.
فقط تعداد اندکی خارج از محدوده ریاضیات نتیجه کامل دارند. اما تعریف ما از مشخصات، به ما فضایی برای کار کردن میدهد. اتوبوسی که زود برسد برای کسی لطفی ندارد.
متعهد شدن و پایبند ماندن به مسیر شخصی برای کسانی است که میخواهند مشارکت کنند. ما به مشخصات بهتری نیاز داریم، سیستمهایی که به درستی کار میکنند و تعهدهایی که مورد اعتمادترند.
عقب نشستن به انتظار بهتر شدنِ شرایط نیز راهی برای اجتناب از مشارکت است. و استفاده از قدرت و مزیتِ فردی، برای مجبور کردن بقیه در جهت رسیدن به استانداردهای ذهنی ما کار مفیدی نیست.
بهتر شدن؟ البته. در جهت آن تلاش کنید.
اما کمالگرایی یک مشکل است.
لینک مرجع: https://seths.blog/2021/04/perfect-is-not-the-same-as-perfectionism/