به محض اینکه رقابتی ها شروع به اندازه گیری کارها کنند، فشار برای بهترین شدن زیاد میشود.
تا آنجایی که درنهایت، بهترین نتیجه حاصل شود.
ولی شاید هدف ما واقعا این نباشه.
پس تکلیفِ بلند شدن های بعد از هر شکست چی میشه؟ اینجوری دیگه اصلا شکستی خوردنی وجود نداره. دیگه نمیشه بدون استرس کار کرد یا لذت برد.
کمالگرایی منفی بشدت فلج کننده است؛ هیچ جایی برای چیزای دیگه از جمله شادی باقی نمیذاره.