خاک روی پنجره را می‌بینی و من که با ذهنی غبارآلود پشت پنجره به تل خاک کوچه می‌نگرم. گربه‌ای در سایه تل کنار ایستگاه در حال چرت ظهر تابستانی‌ست. عابران،گذران، بی‌توجه به گرمای تابستان، عرق‌ریزان در پی روزمرگی‌های همه روز می‌دوند و نفس نفس‌زنان بی آنکه توجهی به گذران روزهای عمر کنند و بی‌آنکه زندگی را لمس کنند روز را شب و شب را روز و شبانه‌روز را فردا، و فردا را فردا می‌کنند. من اما می‌دانم که همین خاک روی شیشه پنجره، همین چرت گربه و همین دویدن روزانه یعنی خود، زندگی و زنده بودن.
هیچ‌گاه همانند عرق ریختن هنگام تمرین یوگا، زمانی که سیل عرق از پیشانی سرازیر می‌شود، هنگامی که قطرات چکان چکان روی زمین می‌بارند و صدای باران بهار را تداعی می‌کنند، بهاری که خود نماد زندگی و زنده بودن است، به زندگی نزدیک نبوده‌ام. براستی هیچوقت تا این اندازه به معنای زنده بودن نزدیک نشده بودم و زندگی را در آغوش نکشیده و نفشرده بودم. آن لحظات من و زندگی یکی شده بودیم و بودن را به معنای اعلا می‌رساندیم.
