شنبه، اول اسفند سال 1398، وزارت بهداشت شیوع ویروس کویید 19 (کرونا) در کشور را به طور رسمی اعلام کرد و اولین اقدام مقابله ای که کشور در پیش گرفت تعطیلی مدارس،دانشگاه ها و خوابگاه ها بود. پیشتر شیوع این ویروس در چین و میزان بالای مرگ و میر حاصل از آن باعث شد که دولت آنجا،روند قرنطینه شهرها را در پیش بگیرد. آن زمان هنوز خبری از این ویروس غریب در جوامع غربی نبود، هرچند که بعدها برخی از این کشورهای غربی و پیشرفته با تلفات شدید انسانی مواجه شدند.
شیوع این ویروس ناشناخته در سطح جهانی، عدم وجود اطلاعات روشن از آن، نبود تجهیزات تشخیصی _ درمانی و خبرهای هرروزه از تعداد مبتلایان و قربانیان منجر شد که سال 1399 با ابهام بزرگی آغاز شود، کرونا تا چه حد خطرناک است؟ آیا به زودی درمانی برای آن پیدا می شود؟ آیا روند و جریان زندگی دوباره به وضع قبلی خود باز میگردد؟ از این رو سال 1399 به طور متفاوتی آغاز شد. بسته شدن راه های ارتباطی بین شهرها ،تعطیلی هتل ها، مراکز گردشگری، مراکز خرید و کسب وکارها. نود و نه آغاز شد اما با موجی از بیم و امید.
این بار خبری از هیاهوی نوروز و سفرها نبود.خیابان ها در سکوت، خانواده ها در خانه هایشان محبوس، درهای رستوران ها و کافه ها بسته و مادربزرگ ها در حسرت آغوش نوه هایشان. نوروز به شدت با ما غریبه شده بود. کرونا هیاهوی نوروز را به بیمارستانها و مراکز درمانی کشانده بود. هیاهویی از جنس اضطراب و ترس از دست دادن.
بهار می آمد اما گویا زایندگی و تولد را به همراه نیاورده. این بار بهار با امید زیستن و نو شدن همراه نبود بلکه خبر از به شماره افتادن نفس ها می داد.کم کم بوی شکوفه ها جایشان را به بوی مرگ و نیستی دادند. مرگ قلمروش را بیرحمانه گسترش داده بود. از دست دادن تعداد زیادی انسان جوان که کرونا فرصت چشیدن میوه درخت زندگی شان را دریغ کرد تا از میان رفتن انسانهای میانسالی که تکیه گاه و پشتوانه ی زندگی فرزندان و نوه هایشان بودند. تاثیر کرونا تنها در بعد حیات انسانی نبود. سایه مرگ حاصل از آن همه چیز را تهدید کرد. از مرگ یک کسب و کار تا مرگ یک رابطه! گاه چنین مرگ هایی منجر به تولدهایی میشود که نتایج و دستاوردهایش دلنشین تر ومطلوب تر است !
حال ،آنچه از این تراژدی قرن می توان گفت این است که درباره کووید 19،(تحولی منفی یا مثبت) به راحتی نمی توان اظهار نظر کرد. شاید بتوانیم بیم هر پایانی را با امید یک آغاز التیام بخشیم. با این رویکرد، قدری مرگ را قابل هضم تر می کنیم چرا که به دنبال آن تولد آغاز میگردد و هستی چیزی نیست جز نوسان بین تولد و مرگ.
سال 99 رو به اتمام است و ما هنوز با این ویروس دست و پنجه نرم می کنیم . در این سال همه ی بشریت به نوعی به طور همزمان بیم مرگ و امید تولد رو در زندگیشان تجربه کردند. سختی های این سال قابل توجه و زخمهایش عمیق بود.درعین حال انسانهایی در این اوضاع متولد شدند وکسب وکارهایی در این دوران رونق گرفتنند. این بدین معناست که هنوز جوانه هایی از هستی در زمین هست و هنوز میتوان امیدوار بود.
