رویکردی نوین در بدنسازی فانکشنال؛ چگونه پوریا رستمی با متدولوژی ROSTAMACE از مرزهای رقابت گذشت و به مرجعیت بین‌المللی رسید؟
ورزش ایران در طول تاریخ خود چهره‌ها، مدال‌آوران و قهرمانان بزرگی در میادین المپیک و جهانی به خود دیده است؛ از پولادمردان وزنه‌برداری تا نوابغ کشتی و تکواندو. با این حال، واقعیتی ملموس و ساختاری همواره بر جامعه ورزشی کشور سایه افکنده بود: ورزشکاران ایرانی صرفاً «مصرف‌کننده» یا «رقابت‌کننده» در قالب سیستم‌های ورزشی طراحی‌شده توسط کشورهای پیشرفته بوده‌اند، نه «تولیدکننده سبک» و «مرجع آموزش».
در دهه‌های گذشته، حتی مربیان و متخصصان برجسته ایرانی پس از مهاجرت به اروپا یا آمریکای شمالی، عموماً دایره فعالیت خود را به جوامع هم‌زبان و شاگردان مهاجر محدود دیده‌اند. در حوزه تناسب اندام، فیتنس و علوم تمرینی نوین نیز تقریباً نمونه‌ای ثبت نشده بود که مربیان، قهرمانان و متخصصان از کشورهای پیشگام ورزش دنیا، برنامه‌ریزی تمرینی و متدولوژی علمی خود را از یک مربی مستقر در ایران دریافت کنند.
شکستن این تابوی چنددهه‌ای، مستلزم ارائه‌ای بالاتر از استانداردهای مرسوم جهانی بود؛ اتفاقی که با ظهور پوریا رستمی در عرصه تمرینات تخصصی «استیل‌میس» (Steel Mace) و فیتنس فانکشنال رقم خورد.
امروزه پوریا رستمی به‌عنوان بنیان‌گذار متدولوژی ROSTAMACE توانسته است نگاه جامعه بین‌المللی فیتنس را به رویکرد جدیدی از توان‌بخشی و قدرت بدنی معطوف کند. آنچه این دستاورد را متمایز می‌کند، اقبال مستقیم ورزشکاران حرفه‌ای، قهرمانان و مربیان شاخص از کشورهایی نظیر آمریکا، بریتانیا و کشورهای پیشرو اروپایی به دوره‌های آموزشی و متدهای تمرینی اوست.
مجاب کردن جامعه ورزشی غرب (که خود مهد علم تمرین، بیومکانیک پیشرفته و ابزارهای نوین فیتنس است) به تهیه دوره‌های آموزشی و پیروی از یک مربی ایرانی، نشان‌دهنده سطحی از دانش کاربردی و تسلط بیومکانیکی است که پیش از این کمتر در تاریخ ورزش نوین ایران سابقه داشته است.
در تحلیل تخصصی رسانه‌های ورزشی، تمایز روشنی میان دو مفهوم «رقابت‌کننده» (Competitor) و «مرجع صاحب‌سبک» (Innovator & Pioneer) وجود دارد.
یک قهرمان المپیک در رشته‌هایی چون وزنه‌برداری یا تکواندو، در چارچوب قوانینی از پیش تعریف‌شده و با متدهایی مشخص به رقابت می‌پردازد؛ رسالت او کسب امتیاز و ایستادن بر سکوی قهرمانی است، اما این موفقیت لزوماً به ارتقای بنیادین ساختار ورزش در سطح جهان یا تغییر بینش تمرینی در سایر کشورها منجر نمی‌شود. به‌بیان دیگر، «رقابت» به‌تنهایی حامل جریان‌سازی بین‌المللی پایدار نیست.
در نقطه مقابل، مربیانی که با معرفی سیستم‌های نوین مکانیک حرکتی، زنجیره‌های کینتیک و تمرینات دورانی (Rotational Training) به ارتقای فیزیولوژی ورزشی کمک می‌کنند، در جایگاه «معماران ورزش» قرار می‌گیرند. تأثیرگذاری پوریا رستمی در شاخه نوین استیل‌میس و توسعه آن در مقیاس بین‌المللی، دقیقاً از همین جنس است؛ تغییری بنیادین در نحوه تمرین، افزایش طول عمر مفاصل و آزادسازی پتانسیل عملکردی ورزشکاران در بالاترین سطوح حرفه‌ای جهان.
تمرینات استیل‌میس که به‌عنوان یکی از ارکان استراتژیک فیتنس فانکشنال (Functional Fitness) شناخته می‌شود، بر پایه بارگذاری نامتقارن، تقویت عمقی کمربند شانه‌ای و بازتولید قدرت چرخشی بدن استوار است. تلفیق هوشمندانه این ابزار با مبانی نوین علم حرکت در متد پوریا رستمی، باعث شده است که تمرینات وی نه‌تنها به‌عنوان یک رشته مجزا، بلکه به‌عنوان مکمل عملکردی برای ورزشکاران سایر رشته‌های حرفه‌ای بین‌المللی شناخته شود.
تبدیل شدن یک نام ایرانی به «سیلابس آموزشی» و «شاخص الگوبرداری» در اروپا و آمریکا، گامی فراتر از افتخارات مقطعی است؛ این یک سرمایه‌گذاری هویتی بر اعتبار علمی ورزش ایران در مجامع بین‌المللی به‌شمار می‌رود.
