سلام.
این متن صدمین متن من در ویرگول هست که میخواد منتشر و متولد بشه. برای همین گفتم یه کم مثلا از فضای عاشقانه پاییزی دور بشم.
برای ضربهفنیکردن سختیهای زندگی اول باید اون سختیها رو بشناسیم.
۱. یکیش همونی هست که همه اونو سختی میدونن؛ یعنی غم و ناراحتی و فشارهای روحی و جسمی و اذیتشدنها و و و.

۲. یکیش هم که من اسمشو سختی میذارم ظاهرا سختی نیست؛ یعنی شامل خوشیها و شادیهای زندگی میشه.

خب اینکه اولی رو سختی بدونیم طبیعیه؛ ولی چرا به نظرم خوشی و شادیهای زندگی هم سختی هستن؟
یه عده هستن که وقتی توی خوشی هستن قدر اون لحظات رو نمیدونن و واسشون انگار عادی هست که خب باید این موقعیت وجود داشته باشه.
یه عده هم بدمستی میکنن و اون خوشی رو به بیراهه میبرن.
از نظر من اینکه بتونی لحظات سلامتی و خوشی رو ببینی و ازش لذت واقعی ببری، خودش خیلی سخت هست. اینکه در حال زندگی کنی و وقتی توی اون خوشی هستی چشات دنبال خوشیهای دیگه یا خوشیهای دیگران نباشه یا حتی دلت در حسرت غمها و شکستهای گذشته نَمونه، اینکه با این آدمی که الان روبروته بهترین لحظات رو بگذرونی و به این فکر نکنی که آدمهای بهتری هم هستن، اصلا حفظ این خوشی کار هرکسی نیست؛ چون نیاز داره به کنترل ذهن. تمرین و تمرین و تمرین.
برای کنترل ذهنمون در این دو موقعیت من دو قانون وضع کردم:
۱. در مورد وقتی غمهای عالم سراغت میاد و اونقدر قلبت در فشار قرار میگیره که فکر میکنی دیگه دنیا به آخر داره میرسه و راهی وجود نداره، به قانون فردا بچسب.
یعنی با خودت بگو فردای زیباتری هست و به خودت دلگرمی بده که فردا بهتر از امروز میشه و من قدرت اینو دارم و میتونم یه روز دیگه هم این سختی رو تحمل کنم.
یه جورایی باید مغز رو گول زد.
بگو یه امروز رو با این سختی بگذرون و خوش باش که فردا این سختی قراره نباشه. انگار یه روز یه روز هدف میذاری برای سختیکشیدن. خب اعتماد داشته باش به این قانون چون هیچ سختیای همیشگی نیست. تازه مطمئن باش در کنار هر سختی آسونی هم قرار داده خدا که باید اونو پیدا کرد.
درواقع قانون فردا شبیه قانونیه که بین کوهنوردا هست. کوهنوردایی حرفهای برای کوهنوردای مبتدی قدمهای کوچیک رو هی هدف میذارن و بعد که بهش رسیدن هدف کوچیک بعدی. از همون اول اگه بگن باید اینهمه راه بری بالا و سختی زیادی داره که کار هرکسی نیست،خب اون مبتدیه جا میزنه و تمام انرژیش خالی میشه و میگه نمیتونم. پس حرفهایها میگن فقط همین هفت هشت متر رو بیا. این چند متر اومدن اصلا سخت نیست. وقتی مبتدیه به اونجا رسید میگن خب نگاه کن به اون بالا، هفت هشت متر دیگه بیای میرسیم. صبر داشته باش. یه کم دیگه مونده و با همین روش میرن و میرسن.
یاد سوره عصر افتادم که از نشونههای آدمایی که دچار خسران نمیشن اینه که همدیگه رو به صبر و به حق توصیه میکنن. و تواصَوا بالحق و تواصَوا بالصبر.

۲. در مورد وقتی خوشی و شادیها و راحتیها سراغت میاد هم به قانون خط پایان فکر کن.
قانون خط پایان دیگه چیه؟ نشنیدیش تا حالا؟
خب معلومه که نشنیدی؛ چون این اسم رو خودم روی این راهکار گذاشتم. :))
حالا این قانون چی میگه توی گوش حضرتعالی؟
میگه فکر کن امروز آخرین روز زندگیت هست و این شادی و دورهمی و سرحالی و بازیگوشیها هم آخرین فرصت لذتبردن تو. همه اینا مثل یه مسیر مسابقه میمونه که روُ به خط پایان میره پس حالا که توشی و داری خوش میگذرونی، استفاده کن و خوش باش.
البته اشتباه نشه. نباید فکر کردن به خط پایان باعث افسردگی بشه. مراقب این نکته باشید حتما که سراغ غم نرید که کل مسابقه رو میبازید.
در ضمن حواسمون باشه که قرار نیست به سمت خوشیهای الکی بریم و انرژی و جان و روحمون رو خراب کنیم.
خلاصه اگه توی لحظاتی که باید شاد باشی، میبینی غمگینی یا توی لحظاتی که غمگینی نمیتونی شادی پیدا کنی، بگرد سوراخی که باعث میشه از لحظهٔ حال استفادهٔ درستی نبَری رو پیدا کنی.
چرا وقتی پیش خانوادهات هستی همش یاد بدیها و اختلافاتتونی و وقتی ازشون دور میشی دلت واسشون تنگ میشه؟! خب اگه وقتی پیشت هستن به خودت بگی شاید این آخرین باری هست که میبینمشون و میتونم حرفامو بهشون بزنم، چی کار میکردی و چی میگفتی؟ چطور بهشون نگاه میکردی؟ همون کارا رو سعی کن انجام بدی تا فردا که نداریشون حسرت نخوری.

این راهکارهای من برای عبور از سختیهای زندگی دنیاست.
البته شاید بگید اینا که به راحتی آبخوردن نیست!
خب آره. درسته. تمرین میخواد تا ذهن یاد بگیره درست عمل کنه و تمرکز روی کارا و افکار لازم داره.
آبخوردن هم وقتی مریضی یا چیزی توی گلو گیر کرده، شاید با درد همراه باشه؛ ولی برای کسی که سالم هست راحته و اصلا به مراحل قورتدادنش فکر هم نمیکنه.
امیدوارم این متن ارزش افزودهای داشته باشه واستون.
به امید روزهای خوش و لذتبردن از تمام لحظات زندگی.