fatemeh.behruzfakhr·۸ سال پیشاستانبولی که می‌شناسم!اسفند بود. باران می‌بارید. استانبول بودم. من تنها زنی بود که برای بازدید از توپ‌کاپی چتر نداشتم. تمام روز باریده بود. خیس بودم. خیسِ خیس. یک‌جور خیسی دل‌چسب از باران. دلم نمی‌خواستم برگردم هتل. می‌خواستم همین‌طور خیابان‌ها را قدم بزنم. می‌خواستم همین‌طور منتظر بمانم. من چشم‌انتظار تمام آدم‌های نیامدهٔ دنیا بودم. توی استانبول چشم‌انتظارتر.
