
قدرت شفابخش طبیعت: چگونه قدم زدن در باران زندگی مرا نجات داد؟
نیچه: «تمام افکار فوقالعاده با قدمزدن به وجود میآیند.»
اخیراً یک پژوهش توسط آکادمی ملی علوم انجام شد که نشان داد نود دقیقه پیادهروی در طبیعت، روند پرداخت ذهن به افکار نگرانکننده و مشکلساز درباره زندگی را آهسته میکند. بهعلاوه، فعالیت عصبی در بخشهایی از مغز که با بیماریهای روانی مرتبط هستند را کاهش میدهد.
اما این موضوع درباره پیادهروی در طبیعت هست پس اگر وقتتان را صرف پیادهروی در پیادهروهای سطح شهر میکنید، نمیتوانید انتظار زیادی داشته باشید. علم معتقد است که در چنین حالتی شما هیچ تغییری در فعالیت عصبی یا در افکارتان نخواهید دید.
پس اگر پریشان، مضطرب، افسرده یا غمگین هستید نزدیکترین مسیر پیادهروی در دل طبیعت را پیدا کنید و اجازه بدهید مغز و روحتان نفس بکشد.
گاهی اوقات زندگی خیلی سخت و طاقتفرسا میشود، اما باز هم میتوان از آن درسهای خوبی گرفت و ادامه داد؛ چطور مشکلات و گرفتاریها شما رو به موفقیت میرسونن؟
من پیادهروی در طبیعت را در بدترین لحظۀ زندگیام، یعنی بعد از مرگ ناگهانی دخترم امتحان کردم. در آن زمان زندگیام کاملاً ازهمپاشیده شده بود. نه فقط دخترم در اثر یک ایست قلبی غیرقابلتوضیح از نظر پزشکی جانش را ازدستداده بود، بلکه چند ماه قبل از آن، زندگی مشترک و خانهام را هم از دست داده بودم.
از طرفی یک قرارداد تجاری موفق هم بسته بودم که مرا تا مرز فرسودگی پیش برده بود؛ بنابراین نهتنها سوگوار بودم، بلکه باید همه چیز را متوقف و اجباراً به تمام اوضاع زندگیام رسیدگی میکردم.
حتی نمیتوانستم بفهمم چطور و از کجا باید شروع کنم، بالاخره یک مسیر به شمال کشور را انتخاب کردم؛ چون قبل از این یکبار با یکی از دوستانم به آنجا سفر کرده بودم.
پارکی در آن نزدیکی مرا به سمت خودش کشید، پارکی جنگلی که باوجود بارانهای زمستانی شمال کالیفرنیا، مسیرهای پیادهرویاش مملو از بوتههای تمشک بود. در آن زمان حواسم سر جایش نبود و به هیچچیز نمیتوانستم فکر کنم، تنها کاری که انجام میدادم این بود که راه بروم و راه بروم.
هر روز چکمههای لاستیکی بزرگ و بارانیام را میپوشیدم و ساعتها در مسیرهای گلآلود پارک قدم میزدم. باوجود ناهمواری، خیلی زیبا بود. مهمتر اینکه من آنجا تنها بودم و بهمرور توانستم بوتههای تمشک، چالههای پُر از آب باران و مزرعه وسیع انگور را در ذهنم حفظ کنم.
گاهی موقع راهرفتن گریه میکردم. گاهی به انبوه خاطرات تلخوشیرین زندگیام لبخند میزدم. بعضی وقتها افکار غیرمنتظرهای برای چیزهایی که میخواستم بنویسم یا جاهایی که میخواستم بروم در ذهنم شکل میگرفت. گاهی یاد خاطرههای گمشده و فراموششدۀ دوران کودکیام میافتادم، چیزهایی که به من یاد داده یا داستانهایی که برایم تعریف کرده بودند. این پیادهرویها از دقایق عمرم حساب نمیشد.
بیشتر اوقات، فقط میخواستم خون در پاهایم جریان پیدا کند تا بتوانم قدم در آن گِلولای بگذارم. من باید پاهایم را روی زمین حس میکردم و انرژی میگرفتم تا بهم یادآوری شود که در نهایت همه چیز درست میشود.
وقتی تابستان از راه رسید، من همۀ مسیرها و هر تکه سنگ و هر درختی را میشناختم. بهتدریج غم و اندوه من کمرنگ شد، چراکه جادوی قدمزدن در طبیعت کارش را انجام داد.
احساس میکردم نیرویی بزرگتر از خودم مرا آنجا نگه داشته است. مهمتر اینکه، من از قابلپیشبینی بودن محیط اطرافم لذت میبردم. در این پارک، در این زمان، هر روز در این مسیرها قدم میزدم. ازآنجاکه شاغل نبودم، پیمودن این مسیرها و رهاکردن افکار و احساساتم، شده بود کار هر روزم.
مشخص شد پشت تصمیم اتفاقی من برای پیادهروی در باران، دلیل علمی وجود دارد.
محققان دانشگاه استنفورد کشف کردند که پیادهروی از هر نوعی که باشد، در فضای باز یا روی تردمیل، تواناییمان را در ایجاد ایدههای خلاقانه بالا میبرد. آنها همچنین متوجه شدند که پیادهروی در طبیعت، درواقع باکیفیتترین و منحصربهفردترین ایدهها را برای فرد تولید میکند. حتی زمانی که از پیادهروی برمیگردید و مشغول کارتان میشوید، باز هم اثر مطلوبش در ذهنتان باقی میماند.
اتفاقاً برای این موضوع هم مدرکی داشتم. چون وقتی راه میرفتم، ایدهها به ذهنم سرازیر میشدند. چیزهایی زیادی آزارم میدادند و نگرانم میکردند؛ اما بعد متوجه شدم که از تمام این تجربیات درس گرفتم و در حال استفاده از آنها هستم. وقتی به این نتایج رسیدم، متوجه شدم که باید آنها را به اشتراک بگذارم؛ بنابراین شروع کردم.
اگر میخواهید با قدمزدن و پیادهروی در طبیعت انرژی تازهای برای زندگی بگیرید بهتره یک اکیپ از ورزشکاران اهل طبیعتگردی رو جمع کرده و با آنها همراهی کنید تا در امنیت و سلامت، روح تازهای رو به زندگیتان سرازیر کنید؛ برای پیداکردن ورزشکاران مختلف میتوانید از سایت سموا استفاده کنید.
هر روز که به خانه برمیگشتم، سرحال و خیس از باران، پشت کامپیوترم مینشستم و کشفیاتم را مینوشتم. تا پاییز بعد، مجدداً مشغول به کار شدم. ایدههایی که موقع راهرفتن به ذهنم سرازیر شده بودند، اکنون به چیزهای واقعی و ملموس دامن میزدند؛ بنابراین، آرامآرام، دوباره شروع کردم.
این روزها در شهر زندگی میکنم، اگرچه هنوز چند بار در هفته به پیادهروی میروم؛ اما محققان میگویند که این هم اشکالی ندارد و مفید است.
قدمزدن در یک پارک نزدیک به محل زندگیتان به شما کمک میکند تا ذهنتان را تخلیه کنید. بااینوجود اگر نمیتوانید به پارک بروید، چشماندازهای فضای سبز هم تأثیرگذارند. ثابت شده که نگاهکردن از پنجره به طبیعت، حافظه بهتری را برایتان خلق میکند.
به همین دلیل، اولین کاری که هر روز صبح در آن دورۀ غمانگیز و تاریک انجام میدادم این بود که لحظاتی را صرف تماشای چمنزار پشت خانه دوستم کنم. در زمستان، برکههای طبیعی میدیدم که به آشیانهای برای انواع پرندگان تبدیل میشدند. چشمانداز ساده و آرامی بود، دیدن یک غاز سفیدِ برفی که پرواز میکند و برای نوشیدن آب فرود میآید، بسیار زیبا بود. نمیدانستم نورونهایم قدرشناس این منظره هستند یا نه.
پژوهش آکادمی ملی علوم آمریکا نشان میدهد که دسترسی به طبیعت ممکنه با گذشت سالها به طور روزافزونی برای سلامتی روانمان حیاتی و مهم شود. نمیدانم چقدر این موضوع میتواند واقعیت داشته باشد تنها چیزی که میدانم این است که الان به یک پیادهروی منظم وابسته شدم تا روزم رو سپری کنم، آنهم نه یک پیادهروی معمولی، من جایی قدم میزنم که زیباییهای طبیعی وجود داشته باشد، حتی اگر فقط یک دریاچۀ کوچکی وسط شهر باشد من همان جا میروم.
این متن نوشته «سوزان فالتر» است که به فارسی بازگردانده شده.