همدم

"در بیابانی بدید"

درویشی ،سگِ گرسنه ای

پیش رویش انداخت

تکه ای از سنگکی

سگ بعد از خوردن نان

دم تکان داد و

بیفتاد دنبالِ درویش

تا سرانجام رسیدند

به خرابه ای

سگ شد همدم درویش

تا دمِ مرگ

بعداز مرگِ درویش

سگ می خواند اوازِ سوزناکی

رهگذری می گذشت از انجا

شد در عجب

گفتا؛ سالها نان به دستِ مردم دادم

اما،امروز جز عصایی کنارم نیست

تا