صدایِ شعرِ فراق را بوئیدم
کاش میشد پیراهنیِ نو
بر تنِ پاره پاره یِ قلبم بپوشانم
اما، زخم هایِ قلبم ان قدر عمیق اند وچرکین
که با هیچ لباسی پوشیده نمی شوند
گاهی زخم ها از سوزش غرش می کنند
وچشمان می بارند
شاید این تاول ها روزی خودشان مرهمی شوند
و جدارِ قلبم را که تکه تکه شده ست
از دردِ فراق دوباره باز سازی کنند