
نقشه کشیدن هم یکی از آن هزاران کاریست که اکثرِ قریب به یقینمان تخصصش را داریم. نقشه میکشیم برای تمامِ روزهایِ نیامده، سفرهایِ نرفته، شغل و پول و سر و همسر و فرزندِ داشته و نداشته و زندگیِ نکرده مان،که روزی لحظه به لحظه و با دیتیلِ تمام و کمال زندگیشان کنیم.ذهنها و کاغذها و هارد سیستمهای ما پر شده اند از برنامه ها و طرحهایمان برای فرداها. پِلَنهایی که همیشه منتظرِ فرا رسیدنِ روزِ موعود برای اجرا کردنشان بوده ایم. همه مان هم روزِ موعود را به خوبی می شناسیم؛ روزِ موعود همان روزیست که ابر و باد و مه و خورشید و فلک دست به دست شده باشند تا به برنامه های ما بدونِ کوچکترین زحمت و هزینه و رنجی برای خودمان جامه ی عمل بپوشانند؛ آن هم چه جامه ای!؟ فاخرترین در نوعِ خودش و شبیه ترین به اتودهای اولیه!
روزِ موعودی که-با این تعریف-در هیچ یک از ده هزار و پانصد و خورده ای روزی که من تا به حال زندگی کرده ام؛رخ ننمود! برای من همین جامعه آماری از روزهایِ زندگی کرده ام کفایت میکند که یقین داشته باشم چه یک روزِ دیگر چه ده هزار و پانصد و خورده ای روزِ دیگر از این زندگی باقی باشد؛ طبیعتِ این روزگار-اتفاقا-نشان ندادنِ رویِ خوش و روزِ موعود به بهانه ی غیبتِ یکی از عناصرِ ابر و باد و مه و خورشید و فلک و دست به دست نشدنشان است! در اصل هدیه ای که هر سال در روزِ تولدمان با غَنج رفتنِ دلمان از روزگار طلب میکنیم و گاهی به لحظه های ملکوتیِ تحویل سال هم پاسش میدهیم و تا روزِ تولد یا تحویلِ سالِ بعد به انتظارِ رخ دادنش مینشینیم؛ وجودِ خارجی ندارد! چون مسئولیتِ نقشه ها و برنامه های ما را نه روزگار و نه هیچ یک از عناصرِ این کره ی خاکی به دوش نمیکشند جز شخصِ شخیصِ خودمان.
حقیقتِ امر اینست که ما آنقدر منتظر میمانیم تا روزی بیاید که تواناییِ اجرایِ دقیق و مو به مویِ تمامِ اجزایِ پِلَنهایمان را داشته باشیم. نمی آید آن روزِ به اصطلاح موعود!! اما غافل از اینکه حتی با یک ساختمانِ زبان بسته هم این رفتار را روا نمی دانند و دخل و تصرف در نقشه یِ از قبل کشیده و تایید شده و مُهر خورده را مجاز میدانند.نقشه های As-built را برای همین گذاشته اند! شما پِلَنَت را بکش و ساختمانت را طبقِ آن بساز؛ اما مگر وحیِ مُنزَل است؟! شاید جایی را اشتباه کرده باشی، راه ندهد، نه اصلا زشت باشد و قِناس از آب دربیاید!خوب تغییرش بده! تمام که شد نقشه As-built اش را هم بکش. یعنی دقیقا همان چیزی که ساخته ای را. اسمش هم که رویش است؛"چون ساخت". قطعا نتیجه ی تمامِ نقشه های قبل و بعد از ساخت یکیست با اختلافاتِ جزئی و کوچک و بهتر شدنهایِ فراوان. اما هیچ مهندسی نقشه اش را از ترسِ اینکه "نکند دقیقا همان نشود" گوشه یِ ذهن یا فایلهای سیستمش به خاک خوردن رها نمیکند!
نقشه هایمان را که خیلی قبلترها کشیده ایم؛به ساختنشان اقدام کنیم. قطعا نتیجه ی ساخته شده با برنامه ریزیِ اولِ کار تفاوتهای فاحشی نخواهد داشت.فقط کمی اصلاح شده تر و بهتر از آب در خواهد آمد.