
در دوران ما، مذاکره مهارتی نیست که گهگاه، آنهم در موقعیتهای پیچیدهی کاری به آن نیاز داشته باشید. اکنون هر انسانی در هر جامعهای و با هر سطح تحصیل و سطح زندگی، در تمام مدت عمر خود به مذاکره با همکاران، همسر و فرزندان، دوستان و سایر انسانها نیاز بیشتری دارد.
پیش از ورد به بحثهای اصلی و پیشرفتهتر بهعنوان چشماندازی کلی از هنر مذاکره، برای آن عده از دوستانی که در ابتدای فراگیری فنون مذاکره هستند؛ چشمانداز کلی زیر را ترسیم میکنم:
⚫ شما باید در هر گفتگو و مذاکرهای ابتدا خود را آماده کنید؛ یعنی بدانید که هدف از آن مذاکره چیست و برای چه منظوری خواهان گفتگو هستید و میخواهید چه چیزی را به دست بیاورید و برای رسیدن به آن هدف، چه برنامهای دارید.
⚫ خودتان و خواستههایتان را بشناسید و تلاش کنید از طرفِ مذاکره، شناخت قابلقبولی به دست بیاورید.
⚫ در هنگام مذاکره باید بتوانید بهخوبی به سخنان طرف مقابل گوش دهید؛ چراکه گوش دادن، یکی از مهارتهای اساسی در هر ارتباط و گفتگویی است. یک مذاکرهکنندهی خوب، یک شنوندهی خوب نیز هست.
یکی از شاعران شیرین سخن پارسی گفته است:
تفاوت است میان شنیدن من و تو تو بستن در و من فتح باب می شنوم!

این نکتهی مهم را نیز فراموش نکنید که هر انسانی با هر سطح تحصیل و آگاهی یا با هر سطحِ زندگی، در هنگام گوش دادن است که امکانِ یادگرفتن مطلبی مفید برایش مهیا میشود؛ نه هنگام حرف زدن!
بیشترِ انسانها فکر میکنند شنوندگان خوبی هستند اما واقعیت این است که در جریان مذاکره، دچار عجله، پیشداوری و قضاوتِ زودهنگام شده و تنها به منفعتها و هدفهای خود فکر میکنند و همین حالت، مانع درک درست یا حتی شنیدن دقیق صحبتهای فردِ مقابل توسط آنها میشود.
اگر در مدتزمانِ برگزاری جلسهی مذاکره متوجه شدید که با فرد یا طرفهای مذاکره، مشکل ارتباطی دارید؛ این احتمال وجود دارد که شما یا طرف دیگر مذاکره بهخوبی به سخنان یکدیگر گوش ندادهاید یا شرکتتان در جلسهی مذاکره بر اساس اطلاعات نادرست یا پیشداوریهایتان بوده است.
در این سلسله مقالهها برای استفادهی بیشتر خوانندگان ارجمند، پا را از بحثهای مبتنی بر نظریه (تئوری) فراتر نهاده و نمونههای واقعی از تجربههای مربوط به مذاکرههای موفق و ناموفق را که شرکتکنندگان در همایشهای بنده یا مشاوره گیرندگان محترم داشتهاند را (همراه با تجزیهوتحلیل آنها) عرض خواهم کرد.