
یکی از تفریحات من، گشت زدن میان job offerهای مختلف شرکتهاست. میخوانم و میبینم تا دریابم، گستره کاری یک عنوان شغلی چقدر میتواند باشد.
یک نکتهای که اخیرا در عنوان شغلی کارشناس تولید محتوا دیدهام، "داشتن سابقه کار مرتبط با حوزه فلان" است. چیزی که به نظر من نه منطقی است، نه اقتضای شغل تولیدکنندگی محتواست.
اگر شما یک content creator (خالق محتوا) باشید، به خوبی میدانید که کلمات و محتوا ابزار اصلی کار شما هستند و این شمایید که با توجه به شاخصهای متعددی مثل پرسونای مخاطب، بستر انتشار محتوا، موضوع و ... محتوایتان را تدوین میکنید. بیایید نیک بنگریم. در این صورت داشتن یا نداشتن سابقه کار در موضوعی خاص چه اهمیتی پیدا میکند؟ مگر نه اینکه "کار" شما این است که محتوا به بهترین نحو و به صورت گیرا و واضح به مخاطب برسد؟ حالا چه فرقی میکند این محتوا در دسته موضوعات صنعتی باشد یا تکنولوژی؟ شما قبلا درباره آن موضوع محتوا تهیه کرده باشید یا خیر؟ قبول دارم اگر قبلا در مورد آن محتوا نوشته باشید، ذهتان بازتر است اما "جستوجو" چیزی است که در اولین قدمِ تولیدِ هر content باید به دنبالِ انجامش باشید.
هرچقدر هم که در موضوع و رشتهای متخصص باشیم، باز هم به تحقیق و مطالعه درباره آن احتیاج داریم.
همین خودِ من، رشته دانشگاهیام در مقطع کارشناسی حقوق بوده است اما اگر الان بخواهم محتوایی دراینباره تولید کنم، باز هم در ابتدا باید در مورد آن از زوایای مختلف تحقیق کنم.
در روزگاری که به فاصلهی یک رفرش کردن صفحه، هزاران اطلاعات جدید پدید میآید، نمیتوانیم بیگدار به آب بزنیم و بر اساس دانستههای قبلیمان محتوا تولید کنیم. تحقیق برای توسعه ابعاد محتوا، جزء ضروری و لاینفکِ تدوینِ هر محتواست.
حالا دوباره به سوالم برگردیم: اگر قرار این است که برای هر موضوعی، چه آشنا و چه ناآشنا، اول از همه جستوجو کنیم، پس داشتن سابقه مرتبط با موضوع محتوا چه اهمیتی پیدا میکند؟

دیوید مورل میگوید: شما باید لحن خودتان را دنبال کنید. باید موقع نوشتن خودتان باشید. در واقع، باید اعلام کنید: «این منم، این همان چیزی است که من برایش سرپا میایستم، این همان چیزی است که وقتی کتاب مرا میخوانید به دست میآورید. من بیشترین تلاش خودم را میکنم - چه کتابم را بخرید، چه نخرید-ولی این همان چیزی است که من به عنوان یک نویسنده هستم».
اگر به این سخن کمی دقت کنید، انگار آنچه که پررنگتر است، لحن و نحوه ارائه شماست نه آن موضوعی که پیاش هستید. تمام ظرافت و هنر یک تولید کننده محتوا همین است. اینکه بتواند با سبکی مخصوص به خودش و در عین حال به دور از حاشیه و زوائد، آنچه که باید را به مخاطب برساند. انگار اگر کارمان را خوب بدانیم، اینکه چطور بنویسیم از اینکه چه چیزی بنویسیم بااهمیتتر میشود. چیزی که من به آن "امضا" میگویم. یک دستخط مخصوص به خود شما!
البته زیادی درگیرِ سبک بودن هم چیز مطلوبی نیست. حالتی را تصور کنید که نویسنده آنقدر درگیر قالب است که موضوع را پاک فراموش کرده است. بهترین کار؟ رجوع کنیم به اعتدال که طبیعتمان نیز همین را از ما میخواهد.
آیا تا به حال برایتان اتفاق افتاده که در تدوین محتوایی با موضوعی عمومی و ساده دچار سردرگمی شوید؟ طوری که انگار اصلا فارسی (زبان محتوا) نمیدانید یا اینکه کلمهها برایتان عجیب و غریب به نظر میرسند. خودتان را میبینید که میان دادههای مختلف گیر افتادهاید و نمیتوانید سر و ته آن را به هم بچسبانید.
اول از همه یک نفس عمیق بکشید و به یاد بیاورید که ما روبات نیستیم. متاسفانه کسی که از بیرون به ما تولیدکنندگان محتوا نگاه میکند، این قسمت را نمیبیند (ساعتهایی که برای فکر کردن به چیزی که میخواهیم بنویسیم، صرف میکنیم).
البته گاهی هم برعکس این قضیه اتفاق میافتد. در یک لحظه و یک ثانیه گویی که به قلبمان الهام شده باشد. در کمترین زمان ممکن میتوانیم یک محتوا را تهیه کنیم. جوری که اگر ده برابر زمان هم برایش می گذاشتیم، باز نتیجه مانند همان لحظه، درخشان و ستودنی میشد. به گمانم نوشتن و خلق محتوا را برای همین مکاشفات دوست دارم.

اگر شما هم سیپییو مغزتان در مواجهه با موضوعی که میخواهید مطلبی راجع بهش تولید کنید، داغ کرده است و پاسخگو نیست، سعی کنید این کارها را انجام دهید: