زندگی مثل بازی خط و نقطه است. یک سری نقطه که کنارهم چیده می شود و انتظار میرود با عبور از هر نقطه به نقطهی بعدی، خانه ای ساخته شود که با خودکار(ترجیحا رنگهای روشن!) اولین حرف نامت،بزرگ، روی آن حک شود. گاهی وقتها اینقدر خوب پیش میرود که یک دفعه ده تا خانه مال توست و گاهی وقتا برای جبران خطهای درهم و برهمی که کشیده ای باید متحمل تشکیل خانه هایی برای حریفت شوی (که معمولا از خودکار تیره استفاده میکند... یا شاید اینقدر به چشم ما تیره میآید!)

این رسم بازیست و هر بازی قانون خودش را دارد.
قانون اول؛
اینکه اگر تنها فکر بُردن باشی صفحه ی کاغذت را پرکردی از دیوارهای پراکنده ای که به هیچ درد خانهسازی نمیخورد. شده اند سقف و دیوار برای آجرهایی که حریفت "هدفمند" میکشد. بنابراین اگر به رویاهایت نرسی... یکنفر همیشه هست که از تو برای رسیدن به رویاهایش استفاده کند!
قانون دوم ؛
در هر بار حرکت از یک نقطه به نقطه ی دیگر تردید جایز نیست چون قلمت راه برگشت ندارد. از خطی که کشیدی نمیتوانی برگردی. حالا کوچ است، سفر است، عملِ بینی است، شکستنِ دل است، ترکِ کار است یا ترکِ عشق... نه که برگشتن نداشته باشد ها، جبران شدنی است اما قیمت خودش را دارد.
هیچکس دلش نمیخواهد بازنده باشد... اما برندگی با بردگی فرق دارد.