ایوان سوم/ تابستان 98/ ناداستان/ ترجمه ناداستان/ نیلوفر کریمی ورودی 95 مهندسی و علم مواد دانشگاه صنعتی شریف
متن زیر نوشتۀ جسیکا فرانسیس کین، در ژوئن 2019، توسط مجله «گرانتا» منتشر شده است. عنوان اصلی متن « میان درختان گیر افتاده بود( با ادای احترام به ایان فرازیر)» است.
در 8 ژانویه 2018، من متوجه دستهای بادکنک بنفش میان درخت نزدیک آپارتمانم شدم.تاریخش را به یاد دارم؛ زیرا آنروز، روزی بود که فرزندانم بعد از تعطیلات زمستانی به مدرسه بازمیگشتند، و آن درخت، در مسیر پیادهروی ما به مترو بود. من از کلمه « دسته» استفاده کردم و احتمالا شما به طور پیش فرض، مثل چیزی که در فیلم «آپ» بود یک گروه صاف و منظم را تصور کردید. اگر این تصویر را داشتید من قدرت تطابقتان را تحسین میکنم، اما تصورتان غلط است. به شکل یک طاق بسیار بزرگ درآمده بود که طول سرتاسر آن به شش فوت میرسید، اگرچه که اندازه گیری دقیق آن از زمین تا جایی که بادکنک ها گیر کرده بودند، یعنی جایی میان طبقه سوم و چهارم ساختمان بغل آن، غیرممکن بود. یک عالمه روبان سفید و نقرهای به انتهای هرکدام وصل بود و با توجه به تاریخ آن موقع از سال و رنگ آنها، حدس میزدم که در جشن شامگاه سال نو، در جایی نزدیک به آنجا آزاد شده باشند.
آن طاق بنفش شش فوتی بادکنکی، یکی از بزرگترین چیزهایی بود که من تا آن زمان دیده بودم بین شاخههای یک درخت گیر کند؛ و مطمئن بودم که به طریقی خود را از آنجا رها خواهدکرد.
این اتفاق نیفتاد.
در طول هفتهها زمانی که بادکنکها با صدای زیادی در اثر باد تکان میخوردند، من پایین درخت میایستادم تا ببینم آیا کسی از پیادهها متوجه آنها میشود یا نه. توجه هیچ کس به آنها جلب نشد. به نظر میرسید سر همه یا به بچۀ کوچکشان یا به تلفن همراهشان گرم است. همانطور که بادکنکها درخشش و سبکی خود را از دست میدادند و به چیزی تیره و شیطانی تبدیل میشدند، من شروع به عکاسی از آنها کردم. نه هرروز، اما بعضی وقتها، معمولا زمانی که بعد از رساندن بچه ها در راه خانه بودم این کار را میکردم. برای این کار یا جلوی کافه کوچکی آن اطراف میایستادم یا در خیابان کنار پارک محلی. یکبار هم کنار موانع ساختوساز در خیابان ایستادم.
فکر میکردم که یک نفر از من خواهد پرسید که چه کار میکنم، و آن حس بیمیلی میانمان، زمانی که داشتم برایش توضیح میدادم که دستۀ بزرگی بادکنک بنفش میان شاخههای درخت گیر کردهاست را تصور میکردم؛ به او میگویم:« اوه شما متوجهش نشدین؟ سه ماهی میشه که اون بالان! ممکنه برای همیشه اونجا بمونن» اما هیچکس نپرسید.

به گمانم این «متوجه چیزهای روی درخت شدن» از می سال 1993 در من شروع شد. همان ماهی بود که از کالج فارغالتحصیل شدم و به نیویورک نقل مکان کردم. و همینطور ماهی بود که « ایان فرازیر» اولین جستار از مجموعه جستارهای «کیسههای میان درختان» اش را در نیویورکر چاپ کرد، فکر میکنم اولین جستار، عنوان جامعتر و کلیتری داشت: « میان درختان گیر کرده ».
در می 1994، آقای فرازیر و دوستانش که همگی آنها اصالتا اهل ایالت میدوست بودند، پروژه «تمیز کنندگان» را توسعه دادند و آخر هفتههای خود را به پاک کردن درختان از کیسههای پلاستیکی اختصاص دادند(«کیسه های میان درختان» (قسمت دوم)). آن زمان من هنوز یک دستیار چاپ دون پایه بودم. اما یک میدوستی مهاجر هم بودم که به همایالتی بودنمان دلگرم و امیدوار بودم، یعنی من هم تصمیم داشتم به سمت چیزهای بزرگتری قدم بردارم.
من در سال 1995 نیویورک را ترک کردم اما در سال 2007 که به نیویورک بازگشتم به وضوح مشخص بود که آقای فرازیر و گروه تمیزکنندگانش نتوانستهاند مشکل زبالههای میان درختان را حل کنند. اگر راستش را بخواهید بدتر هم شده بود. این لیست چیزهایی است که من بعد از کیسه پلاستیکی بیش از همه دیدهام: کفش، کراوات، برزنت، بادکنک، چتر. و دو مورد از غیر معمولترین چیزهایی هم که دیده ام « در» و «لیوان قهوه» بودند. البته اگر بخواهم صادق باشم «در» را نه در نیویورک بلکه بر فراز درختی در شیکاگو دیدم.(آلیسون لین تذکرش را به من داد).
تفاوت من و آقای فرازیر در سال 1993، در این بود که من اینستاگرام داشتم. او و دوستانش دستگاهی اختراع کردند تا کار مفیدی انجام دهد، اما من فقط عکس گرفتم. در عصر اینترنت، عکس گرفتن یک کار محسوب میشود. یا من اینطور به خودم میگفتم. شاید من دوستان همراه و خلاقی مانند دوستان آقای فرازیر نداشتم اما به نظر میرسید همه آنها در باطن با دیدگاه من نسبت به چیزهایی که میان درختان گیر میکنند1 موافقند.
در ژانویه 2019 از آن بادکنکهای بنفش چیزی بهجز بندهای تیرۀ ضخیم میان شاخهها و انبوه روبانهایی که درهم تنیده بودند، به جا نمانده بود. شبیه یک تار عنکبوت غولآسا شده بود که بعضی وقتها به زشتی زیر آفتاب برق میزد. من سعی میکردم نگاهش نکنم.
اما در صبح 5 فوریه 2019، روی درخت کناری درختی که بقایای بادکنکهای بنفش را روی خود داشت، متوجه چیز جدیدی شدم. فریاد زدم: «صبرکنید! این دیگه چیه؟». فرزندانم در تلاش بودند من را مجاب کنند قبل از آنکه بتوانم بهتر ببینم سریعتر به راهمان ادامه دهیم، اما من مقاومت میکردم. آن شئ یک لیوان قهوه کاغذی با در صاف سفید، متعلق به یک باجه ساندویچ فروشی بود. دهانه آن پاره شدهبود به همین خاطر احتمال میدادم که نوشیدنی آن تمام شدهباشد، یا حداقل پیش از پروازش به بالای درخت مقدار کمی از آن مانده باشد. از آنجا که هیچ چیزی مانند روبان یا دسته پلاستیکی کیسهها نداشت تا آن را محکم نگهدارد، مطمئن بودم زیاد آنجا دوام نمیآورد.

اشتباه میکردم. اواخر ماه دوم پستی در اینستاگرام منتشر کردم و نوشتم:« دوستان! نمیدونم چی باید بگم. لیوان قهوه هنوز اینجاست. در طول دوهفته گذشته ما کولاک برف، و یک روز هم بادهایی به سرعت پنجاه متر برساعت رو داشتیم. اینجا انگار نیروهایی وجود داره، متوجه نمیشم.»
« اد پارک» با یک شوخی پاسخ من را داد که احتمالا لذتی برابر با لذت آقای فرازیر در
بعدازظهرهایی که مشغول پاک کردن درختان از پلاستیک بود، داشت: « آیا تا به حال فکر کردی شاید اون درخت باشه که خودشو به لیوان قهوه چسبونده؟_ باشو2 »
خیلی دوست دارم داستان را با این پیام دلگرم کننده تمام کنم که چطور به بچههایم یاد دادم بالای سرشان را نگاه کنند یا خبرهایی از همسایگانم که با الهام گرفتن از صفحه اینستاگرام من به خیل تمیزکنندگان پیوستند، ولی اینطور نشد. فقط با حیرت من از «در»، « کاناپه»، «لیوان قهوه» و چیزهایی که از کتاب « زندگی مخفی درختان» اثر پیتر ولبرن یاد گرفتم تمام شد؛ چیزهایی مثل این که چطور درختان میتوانند دوست پیدا کنند و از گردهافشانیشان مراقبت کنند و برای آینده برنامه بریزند. آیا درختان میتوانند همه چیزهایی را که میخواهند بهدست آورند؟ آیا بالاخره صبرشان تمام میشود و برنامه میریزند که ما را ترک کنند؟ .
پاورقی:
1. stuckinthetrees#
2. ماتسوئو باشو بزرگترین و نامآورترین شاعر هایکوسرای ژاپنی محسوب میشود.