
چه جالبه... یه سویشرت چقدر میتونه برای من مهم باشه.
وقتی خواهرم گفت میخوام اون رو بپوشم و برم مدرسه، یهو ذهنم شروع کرد به حرف زدن:
«نکنه این بشه؟ نکنه اون بشه؟ باید بگیریش؟ خودت چی؟»
یهجور موج فکری عجیب، که نمیفهمی از کجا میاد.
اما وقتی دقیقتر نگاه کردم، دیدم سویشرتو خیلی دوست دارم،
ولی نه اونقدری که آرامش الانم رو بگیره.
اول اینکه، خب من خواهرمو دوست دارم، پس چیزایی که خودم دوست دارم رو هم باهاش تقسیم میکنم.
دوم اینکه، همین که ذهنم چنین درگیریای درست کرده، خودش یه نشونهست؛
نشونهی اینکه حواسم هست به خودم، به افکارم، به کارام، حتی اگه کوچیک باشن.
ذهنم گاهی میپرسه: «داری میری سمت همچین فکری؟ واقعاً؟»
و من لبخند میزنم.
چون این یعنی هنوز هوشیارم.
هنوز دارم تمرین میکنم وسط کار و شلوغی، توی لحظه بمونم.
یه سویشرت شاید چیز کوچیکی باشه،
اما همین چیزای کوچیکن که نشون میدن چقدر به خودت نزدیک شدی.