
هرچه در متن زیر میخوانید، نظر شخصی و مشاهده فردی نویسنده است!
از زمانی که ویروس کرونا شروع به عرض اندام در ایران کرد، شاهد پدیدههای مختلفی در ایران هستیم! یکی از این پدیدهها تغییر فرهنگ کاری در کسبوکارها مختلف بود، مدیران رده بالا مجبور شدند به همکارهای خودشان اعتماد کنند و دورکاری را در شرکت خود شروع کنند. ولی از طرف دیگر کارمندان را با وجدان کاری خود رودررو کرده و این رودررویی دو خروجی متفاوت دارد، نخست، کارمند با وجدان خود همراه میشود و کارهای محول شده به خود را به طور تماموکمال انجام خواهد داد. دوم برعکس این حالت رخ خواهد داد. اگر حالت نخست رخ دهد، مدیریت از انتخاب اجباری خود راضی خواهد بود و این تجربه خوب را در آینده هم ادامه خواهد داد، ولی اگر حالت دوم رخ دهد این تجربه بد باعث میشود مدیریت در حالت عادی هم به کارمندانش اعتماد کند و محیط کاری سمیتر از گذشته شود باعث پایین آمدن راندمان کلی شرکت شود. ولی این تجربههای خوب یا بد قابل پیشبینی و پیشگیری هستند یا بودهاند. اگر به زمانی که کارمند با وجدان کاریاش رودررو میشود برگردیم موارد بسیاری در تصمیمگری او دخیل خواهند بود، یکی از آنها فرهنگسازمانی است، اگر قبل از شروع اپیدمی ویروس کرونا، کارمند این حس که مدیر به او اعتماد دارد و کارهایی که او انجام میدهد را میبیند در زمان دورکاری هم به احتمال زیاد با وجدان خود همراه میشود (اگر کارمند با وجدان خود همراه نشود مدیریت با استخدام او اشتباه بزرگی قبل از همهی اینها کرده است). حال اگر میدریت این حس در کارمند ایجاد نکند کارمند هم با این بینش در دورکاری هم کاری انجام نخواهد داد چون میداند اگر انجام دهد یا ندهد دیده میشود.
ایجاد حس اعتماد در کارمند، راهحل سادهای دارد، استفاده از ابزارهایی مثل ترللو. هم کارهای انجام شدهی کارمند معلوم است این حس که کارهایش دیده میشوند و همچنین مدیریت اعتمادش جلب میشود.