ساعت سه صبح از خواب می‌پرید. قلبتان چنان می‌کوبد که فکر می‌کنید سکته کرده‌اید. نفستان بالا نمی‌آید، دست‌هایتان می‌لرزد و یک فکر در سرتان تکرار می‌شود: «دارم می‌میرم.» به اورژانس می‌روید، نوار قلب و آزمایش می‌گیرند، و همه‌چیز طبیعی است.
این تجربه‌ی بسیاری از کسانی است که اولین حمله‌ی پانیک را از سر گذرانده‌اند. همین «طبیعی بودن آزمایش‌ها» خودش یک سرنخ است: مشکل در قلب نیست، در جای دیگری است.
یک موج کوتاه و بسیار شدید از اضطراب که معمولاً ده تا سی دقیقه طول می‌کشد. گاهی بی‌هشدار می‌آید، حتی در آرام‌ترین لحظه‌ها. تپش قلب، تنگی نفس، سرگیجه، حس غیرواقعی بودن خود یا اطراف، و ترس از مردن یا دیوانه شدن، نشانه‌های رایج آن است.
مشکل بزرگ‌تر بعد از حمله شروع می‌شود. آدم از جاهایی که حمله در آن‌ها رخ داده دوری می‌کند: رانندگی، مترو، جای شلوغ، آسانسور. دنیایش کم‌کم کوچک و کوچک‌تر می‌شود.
تنفس عمیق، آرام‌سازی عضلانی و دارو می‌توانند در کوتاه‌مدت کمک کنند. اما اگر علت اضطراب دست‌نخورده بماند، حمله‌ها اغلب به شکل یا در زمان دیگری برمی‌گردند.
در این نگاه، پانیک یک «اتصال کوتاه» در سیستم هیجانی است. هیجانی قوی و اغلب ممنوعه، مثل خشم به یک آدم نزدیک یا دلتنگی عمیق، در ناهشیار فعال می‌شود. چون تعارض درونی اجازه نمی‌دهد این هیجان به آگاهی برسد، فشارش به شکل علائم بدنی تخلیه می‌شود. بسیاری از این آدم‌ها از کودکی یاد گرفته‌اند خشم یا نیازشان را احساس نکنند.
در درمان، به‌جای فرار از اضطراب، قدم‌به‌قدم و با رضایت مراجع به سمت همان هیجان پنهان می‌رویم. وقتی آن هیجان واقعاً تجربه شود، و نه فقط درباره‌اش حرف زده شود، بدن دیگر نیازی به آن مسیر انحرافی ندارد.
اگر حمله بیش از یکی دو بار تکرار شده، یا ترس از حمله‌ی بعدی زندگی روزمره‌تان را محدود کرده، وقت بررسی تخصصی است.
اگر این موضوع درگیرتان کرده، متن کامل‌ترش را با جست‌وجوی «حمله پانیک سعید امدادی» پیدا می‌کنید.
سعید امدادی، روان‌درمانگر پویشی D-ISTDP
