یه سوال؟
شما معمولا چطور وارد جمع جدید میشید؟
یکی از دغدغههای نسبتا احمقانه ولی جدی من راجع به رفتن به محل کار جدید پیدا کردن دوسته:))
بله دقیقا به نظر من هم امری احمقانه است ولی تا وقتی یک شرکت مدیر نیروی انسانی خوبی نداشته باشه به نظرم این موضوع برای خیلی از کارمندها از جمله من خیلی مهمه.
تصور کنید اول صبحه با یک صبح بخیر وارد محیط میشید و همکاران آیندهتون رو میبینید و کلی سوال از ذهنتون رد میشه.
البته میتونه چنین اتفاقی هم نیفته و سریع برید بنشینید روی میزتون و ماستتون رو بخورید و براتون مهم نباشه قراره نیمی از زندگی شما چطور بگذره.
اما من جز اون آدمهایی ام که شب قبل رفتن به سرکار جدید مثل شب اولین روز مدرسه بغضی میشم و کلی استرس و فکر روی ذهن من اسکی میرن که بعضی وقتها فکر میکنم اصلا چرا برم سرکار؟:)))))))))))))))
بذارید براتون یک خاطره تعریف کنم تا شاید با من همزاد پنداری کنید.
اولین روز کاری حرفهای من مربوط میشه به کارم در چیلیوری خدابیامرز که هنوز هم برام غیر باوره که تعطیل کرده باشه.
قضیه از اون جایی شروع شد که وقت ناهار که همه داشتن یا ناهارشون رو آماده میکردن یا سفارش میدادن سعی کردم خودم رو موش و مظلوم کنم و به بغل دستیم گفتم : من اینجا رستوران هاش رو نمیشناسم میشه با شما سفارش بدم؟
..
اون دوست عزیزم یه نگاه بهم کرد و گفت : نه! خودت برای خودت سفارش بده:))))
من اون روز گشنه نموندم ولی..

باورش برای خودم هم سخته زندگی کارمندی من گره خورده به یک خاطره از یک از خدا بی خبر (قطعا خودم هم از کنار هم گذاشتن« از» بسیار ناراحتم ولی کلمه جایگزینش به ذهنم نرسید.
..
خلاصه که این کابوس که حالا نکنه دوست پیدا نکنم و از بی دوستی نمیرم قراره تا وقتی بمیرم و شرکتهای مختلفی رو تجربه کنم با من خواهد ماند
تجویز شما چیه برای این درد؟