
گفت: تو هم دلت زیادی خوشه زن،سر و تهش رو بگیری نهایت ۶۰ ۷۰ ساله.سختش نکن. سختش کرده بودم، هم برای خودم هم بقیه؟! گفتم: میدونی ۶۰ ۷۰ سال خودش چقدره،الکی که نیست. آدمیزاده. هم نون و آب میخواد هم امید و آرزو.میدونی آدما بدون امید مثل چی میمونن؟! نگاهم کرد،گفت:حتمن مثل سیبزمینی خندیدم، گفتم:سیب زمینی اگه امید نداشت که نمیشد ازش این همه پیش غذا درست کرد که اندازه غذا سیر شد. گفت: نهایتش چی؟ خوب که بشوریش پوستش رو باید بکنی خوردش کنی و بندازیش تو روغنی چیزی تا بشه همونی که ازش سیر شی... اونم با نمک و سس! گفتم: باز اون با نمک و سس یه چیزی میشه من اگه نشم چی؟ آدم بدون امید مثل علف هرز میمونه اونجایی که نباید رشد میکنه و همه اطرافیانش هم از بین میبره. تازه اگه شانس بیاره ببرنش که خراب نکنه اون مزرعه رو. من نمیخوام علف باشم. نه هرز نه غیر هرز. بیا باهم سیب زمینی باشیم. اصلن من آماده ام برای خوب شسته شدن،برای گرفتن گل و لای رو پوستم،برای نگینی شدن،برای غرق شدن تو روغن سرخ شده بذار زندگی کنیم وقتش که شد زندگی هم بدیم