خیلی وقته که خاک گرفته ایم....
و در این خاک گرفتگی ها پنهان شده ایم ،مثل کتابی که رها شده و در انتظار خوانده شدن می‌پوسد....
تاب و توانی برای دست کشیدن بر سرورویمان نمانده ،به ناچار به انتظار رهگذری نشسته ایم...
رهگذری که دستی بر این خاک های خفته بر شیشه ی دلمان کشد... و بپرسد تو کیستی؟ و چرا این گونه مدفون و فراموش شده ای؟ اما این خیالیست واهی ...
رهگذران این دوران حتی اگر خاک های دلت را گرفتند، خود دلیلی برای مدفون شدنت می‌شوند و خاک می ریزند به مثابه خاک ریختن برای مراسم خاکسپاری....
