
دورهی جوانی و نوجوانی با نسبتهایی از بیم و اضطراب همراه است. این تجربهای مشترک میان تمام آدمهاست. بیشتر ما در نوجوانی طاقت و صبر چندانی نداشتیم. با آغاز دورهی بلوغ، غدهی هیپوفیز سیلی از هورمونها را در بدن ما آزاد میکند. این اتفاقات برای مدتی با جنب و جوش حالات و مشکلاتی در ما همراه میشود تا زمانی که با این تنظیمات جدید همراه شویم و بدن ما به رشد و سازش برسد.

احساسات شدید و تعارضات درونی، در این دوره طبیعی و متداول است. در این دوره ممکن است به دلایلی نامعلوم فریاد بزنید، گریه کنید، با خانواده و دوستانتان به دلایل نه چندان منطقی مشاجره و بحث کنید، مهمترین کارهای روزتان را رها کنید و بیشتر فرصتتان را به کارهای بیاهمیت اختصاص بدهید مثلا ساعتها به این موضوع بپردازید که آیا لباس مناسبی پوشیدهام و فکر کنید که دیگر جهان برای شما به پایان رسیده و آخر دنیاست؛ تمامی این واکنشهای عجیب و بزرگ و احساسات سرریز شده که ممکن است سر و کله زدن با آنها دشوار به نظر برسد، به این خاطر است که شما دیگر کودک نیستید و از طرفی هنوز به بزرگسالی نرسیدهاید. این همیشگی نیست و در گذار از این دوره برای همه پیش میآید.

همهی پستی و بلندیها طبیعت این دوره از زندگی به حساب میآید. یک روزی به همهی این تجریبات کنار هم نگاه میکنی و لبخند میزنی. اما اگر فشار این بیم و اضطراب زیاد شد و رد پای #افسردگی را حس کردی، به بزرگسالان قابل اعتماد و مشاوره و روانشناس حاضر در مدرسه مراجعه کن، حرف بزن و صورت لزوم راهنمایی بگیر. افسردگی ممکن است حس غیر قابل تحملی از غم و تنهایی را در ما به وجود بیاورد. افسردگی چیزی نیست که از گفتنش خجالت بکشم یا بترسم و با کمکهای روانشناختی و پزشکی کاملا قابل مدیریت و کنترل است.