
باسمه تعالی
گرد و خاک گذر سالیان بر چهرهی من نشسته و دیگر آن کودک کوچههای خاکی نیستم. کوچههایی که به خیالم مثل امروز اینقدر خسته و بیروح نبودند. حاضرم قسم یاد کنم ، کوچههایی که من در پستوی سرم بهخاطر دارم ، دیوارهایش پر از رنگهای شاد است. اگر گلی بودند یکرنگ قهوهای جذاب داشتند و اگر بلوکی بودند به رنگ آبی آسمان بودند و یا اگر آجری بودند ، طلایی و درخشان بودند. یعنی به همان طراوت رنگهای جعبهی مدادرنگی ام که دیوارها را به کمک آنها در دفتر نقاشی رنگ میزدم ، همانقدر سرزنده و واضح!
حالا فرقی ندارد. آجری باشد یا گلی ، بلوکی باشد یا پلاستر ، حتی سرامیکهای پر نقش و نگار امروزی هم بویی از سرزندگی ندارد. خدا را چه میدانی؟ شاید در کودکی چشمان روشنی داشتیم که در عوض بزرگ شدن ، آن ها را از ما گرفتند. شاید اشتباه میکنم و میبایست یک شلنگ آب را مثل یک مار تنبل روی زمین بکشم و آب را روی چهره دیوارها بپاشم تا شاید با شستن گرد و خاکها ، آن رنگهای باطراوت را دوباره زنده کنم اما این یک خیال خام است . همانطوری که معصومیت و زلالی کودکی رفت و برگشتنش چیز محالی است ؛ برگرداندن رنگ به آن کوچهها هم کار نشدنی است.
خرداد ۱۴۰۰
