
باسمه تعالی
دور از کلاس درس ، هویتمان از دست میرود ؛ مثل یک سرمربی که تیم ندارد تا آن را مدیریت کند ، مثل یک کنکوری بعد از تمام شدن روزهای پر از التهاب و برنامهریزی و درس خواندن. دقیقاً همان زمانی که به معنای دقیق کلمه احساس میکند روزهایش پر از خالی است.
دور از کلاس اعتماد به نفسم دستخوش چالش است. به خودم و به ایدههایم شک میکنم. به موفقیتها و دستاوردهایم شک میکنم. برای من که تلاش کردهام تا حد امکان با برنامه و هدفمند پیش بروم ، اکنون و دور از نقطه امن کلاسم و خانواده ام که همان تک تک شاگردهایم هستند ، احساس ترس و ناامنی میکنم. ترس از اینکه ، آیا باز از پس چالشها برخواهم آمد یا خیر!؟
اکنون و در میانه تابستان گرم ، حتی با وجود تمام سرگرمیها و دل مشغولیهایم ولی باز این احساس دوری خودش را به رخ میکشد.
اینکه به کلاس درسم به چشم پروژه نگاه میکنم و بعد روی آن تمرکز و انرژی میگذارم ، یک دلبستگی قوی در درونم ایجاد میکند و نسبت به آن پروژه علاقه شدیدی پیدا میکنم. سالی که گذشت اینگونه بود و هر بار که در مسیر ، بیشتر پیش میرفتم ، علاقهام به روند آن بیشتر میشد
در این زمانهای تعطیلی، دور از زمین بازیام ، دور از تیم تحت هدایتم ، بدون آن پروژه قوی کلاس درسم ، معلوم است که گاهی احساس نقصان زیادی کنم و حتی مشغولیت و کارهای دیگر هم نتواند کاملاً من را درگیر خود کند تا دلم برای کلاس درسم تنگ نشود . ولی خُب ، این فرصت ، این توفیق اجباری، از این جهت است که استراحت کنم ، در مسیر آمدهام بازنگری کنم ، رشد پیدا کنم و قویتر از قبل پروژه جدیدی به دست بگیرم و برای موفقیت آن بکوشم انشاالله !